Voordelig feestje
Het is bijna zover;
het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten.
Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt.
Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op voordeel op voordeel. Niets kunnen is namelijk niets hoeven. Met dit niet rustend gat kan dat zonder meer een voordeel zijn. Behalve dat, heeft long-covid er ook nog een klein broertje bijgekregen, hoe gezellig kun je het hebben?!
Dit broertje zorgt (indien mogelijk) voor nog meer uitputting.
Mijn lijf mag dan wel, na veertig jaar, eindelijk klaar zijn met die vermaledijde antidepressiva; de onttrekkingsverschijnselen zorgen voor een extra boost uitputting.
Het grote voordeel is, dat dit broertje in een gespreid bedje terechtkomt; de complete uitputting is me al bekend. Dus ja, voordeel op voordeel op voordeel.
Natuurlijk kleven er ook enige nadelen aan long-covid, zoals bijvoorbeeld het ongeloof of de vergeetachtigheid van anderen, waardoor de uitputting nog meer in de verdrukking komt. Mocht van ongeloof en vergeetachtigheid geen sprake is, dan blijkt het nodig om me te bewenen als slachtvee, waarvoor het leven eigenlijk al opgehouden is. En nee, het leven is niet opgehouden. Dat dat niet is, is omdat ik voor veel hetere vuren heb gestaan, én nog altijd sta. En zie, ik heb alwéér een voordeel te pakken.
Kortom, de champagne staat koud voor het driejarig jubileum (alwaar geen bezoek, want te uitgeput.)