Hanvoertwoord

Vakantie (2)

17 juni 2026

De verscheurende pijn heeft zich weer diep genoeg in haar binnenste ingegraven (‘wat denkt u analytisch, is het niet veel beter om uw pijn te doorvoelen’, zei iemand onlangs nog tegen haar) waardoor ze zich weer onder de levenden kan bevinden. Toch huilt ze opnieuw, op deze vakantie van enkele uren oud.
Ze belt haar partner om het verdriet te delen van een vakantie die moet. Want goddomme, ze zou er een baar goud voor over hebben om gewoon thuis te kunnen zijn, bij die zo aardige, eigenaardige partner.

‘Mag er in godsnaam gezwegen worden over stoer, of over alleen zijn als basisbehoefte’ vloekt ze binnensmonds. Het is niet stoer om alleen op vakantie te gaan, net zomin als dat alleen zijn een basisbehoefte is. Alleen zijn is noodzaak. Een noodzaak, geboren uit een bulk aan trauma’s. Hierdoor mist ze een intrinsieke aansluiting met derden en is het moeilijk accorderen met hen. Dat dat er niet zo uit ziet (‘och, zo’n leuke meid, toch’) maakt het nog erger. Ze huilt om haar lot, én heeft weer minstens zo snel de analytische intelligentie paraat om dit lot te keren; slachtofferschap brengt het onleven dichterbij.

De eerste ochtend op de camping ontwaakt ze in de bedrijvigheid van twee jongemannen – jong genoeg om belang te hechten aan luidruchtigheid – en van enkele andere vakantiegangers die hun biezen pakken.
Een van de jongemannen vraagt haar om een sigaret (mag ik u wat vragen, mevrouw?) Maar nee, sigaretten behoren niet meer tot haar standaarduitrusting, wat spijtig is; ze herinnert zich hoe onoverkomelijk groot het gemis aan een ochtendsigaret is.
Strikt genomen was er van een ochtendsigaret geen sprake, ze rookte in de nachten door.
Och die tergende nachten. Ze zijn zozeer verdwenen, dat ze zelfs niet meer op haar netvlies staan.
Dit heeft overigens weinig met de verdwenen sigaret te maken. ‘Alsjeblieft zeg, mag die sigaret meer dan enkel de boosdoener zijn, die hem wordt toegedicht’ mijmert ze over de tekortkoming van één perspectief. Er is niet één perspectief.
Toch lijkt dat zo te moeten zijn.
Vorige maand nog, kreeg ze het korte bericht; ‘ik denk dat iedereen vanuit zijn eigen perspectief reageert’ als reactie op haar uitgebreide brief waarin ze juist dit thema vanuit verschillende invalshoeken belicht. Blijkbaar zijn mensen niet bereid om te kijken (omdat verandering niet zou bestaan?) Het slaat haar opnieuw hard in het gezicht, terwijl de jongeman opgewekt roept ‘gevonden’ en haar richting op beweegt. Als een klein kind houdt hij het verfrommelde pakje Marlboro in de lucht. ‘Dit is thuiskomen’, verzucht ie, terwijl hij zijn laatste sigaret opsteekt.
Ze lacht, want natuurlijk begrijpt ze dit. Overal is het thuiskomen, vooral als dat nergens is.

Alle kampeerders zijn vertrokken, incluis de rokende jongens. Ze ploegt zich door de stilte (die niet stil is; deze camping ligt in hartje stad) en door kranten en opiniebladen, die al langer op haar wachtten, en vice versa.
Dat ze alles ademt wat geademd moet worden kan enkel hier, in dit moment van alleen zijn.

Bomen wuiven, regen klettert en warempel, behoedzaam scharrelen zeven opgeschoten vrouweneenden, met hun moeder, haar tent binnen. Zachtjes praat ze met haar acht liefjes, die meer op zoek zijn naar eten dan naar woorden.
Dit tafereel, dat uren mag duren (of misschien wel uren duurt) wordt ruw verstoord door een van de campingbeheerders die door haar opening bromt; ‘tam zijn ze, hé’. Dat ze vriendelijk lacht, is omdat dat de gangbare omgangsvorm is, in situaties als deze.
Wederom uit de man zijn lichte verontrusting om het feit dat ze ‘als vrouw alleen’ alleen op de camping is, want wat doet ze dan in de nachten? ‘Slapen’ zegt ze op haar meest rustige wijze. De man loopt weg, evenals de eenden die in een drafje achter hem aangaan.
Ze staat op, ritst de tent achter zich dicht en wandelt het park in. Het zo prachtige park; nieuw als de toekomst; gespeend van romantiek; direct aanraakbaar door de ruimtelijke inrichting.

Ze huilt, als ze aan de rand van haar geliefde park de overweldigende verrassing ziet van de bonte berm. Talloos veel bloemen ijveren zich in het trekken van haar aandacht; duizendblad, kruiskruid, klaprozen, slangenkruid, margrieten. De veldzuring kleurt op z’n mooist en op enkele spaarzame plekken staat haar favoriet; de blaassilene. Ook nu praat ze, met een allerzachtste stem, tegen die talloze liefjes die haar liefdevol toeknikken, terwijl een blos op haar wangen verschijnt.
Altijd weer is ze beschaamd dat ze zoveel van deze liefjes niet bij naam kent (‘hoe ze heette dat ben ik vergeten’ zingt het in haar hoofd).
Verontschuldigd knipt ze foto’s van de bloemen zonder naam, met de belofte hun namen op te zoeken, wat zelden gebeurt. Ze heeft allang niet meer de capaciteit om welke naam dan ook te onthouden. Niemand lijkt dat erg te vinden, uitgezonderd zij.
‘Als de wereld ten onder gaat, is dat zeker niet door de relschopper’ denkt ze, ‘maar door die enorme groep aan mensen die het allemaal niet erg vindt’, of was het dat ze dacht dat de wereld doodgaat aan een batterij aan mensen, die voorbijgaat aan de verwondering en dien ten gevolge zwijgt? En in gedachte prijst de relschopper, zelfs de relschopper wiens standpunten ze verafschuwt.
Via de AH, voor de avondmaaltijd, loopt ze terug naar haar thuis, waar de nieuwtestamentische gedachte ‘kijk naar de vogels, zo zaaien niet, ze maaien niet, toch ontbreekt het hen aan niets’ haar metgezel is.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven