Hanvoertwoord

Tomeloze verlamming

13 januari 2025

Wat er gebeurt is dat het leven van het kind verlamt, wanneer de ouder de verantwoording dragen voor het leven van het kind, verwart met het leven van het kind overnemen.
Wanneer dit gebeurt verdwijnt het kind in ‘goede zorg’. Dat dit niet gezien wordt is omdat er sprake lijkt te zijn van goede zorg. Zodoende wordt het kind ook door de buitenwereld in de steek gelaten.
Een bijkomend probleem is dat het kind, door deze goede zorg, niet leert om zelf verantwoording voor het leven te dragen, waardoor er geen ‘verantwoordelijke zelf’ kan ontstaan. Wanneer de ouder eenmaal buiten beeld is, is het dan ook nauwelijks mogelijk om uit de verlamming te komen waarin de ouder het kind bracht.

Dat voor dit fenomeen, ook binnen de hulpverlening, nauwelijks oog is, is omdat er geen directe aanwijzing is voor misbruik. Sterker nog de ouder wordt – ook door de ouder én het kind – overwegend als uitstekend gezien.
Dat hier toch sprake is van een exces laat de casus van patiënt X zien. Deze patiënt verloor door de gedwongen symbiose met de ouder haar identiteit, en kreeg zodoende levenslang. Dat de hulpverlening zich jarenlang nauwelijks wist te verplaatsen in de problematiek van X heeft er in zekere zin voor gezorgd dat dat levenslang verdubbeld is.

De vraag is hoe een ‘goede’ ouder erop komt om het leven van het kind over te nemen.
Er zou sprake kunnen zijn van een excessieve bezitsdrang of iets dergelijks, echter hier is sprake van een ‘goede’ ouder die geen tekenen vertoont van excessieve bezitsdrang, waardoor aangenomen mag worden dat er iets anders ten grondslag ligt aan het extreme gedrag van de ouder, waarmee deze patiënt zich jarenlang ongezien moest verhouden.

Inmiddels weet patiënt X dat de ouder met een dwangmatige precisie de overname van het kind uitvoert, waaruit te herleiden valt dat de ouder handelt uit angst.
Het blijkt dat de ouder twee kinderen heeft verloren vóór X geboren werd, daarnaast was de ouder zeer teleurgesteld in de partner, waardoor er sprake is van een driedubbel verlies.
De aanname is dat de ‘goede’ ouder heeft gehandeld uit doodsangst. Het is in ieder geval een verklaring voor de excessieve methode waarmee X tot aan de dood van de ouder mee te maken had.

Dat de problematiek van patiënt X in familiaire sfeer gezocht moest worden, werd gauw genoeg duidelijk toen de patiënt bij de hulpverlening terechtkwam. Het idee van de patiënt – dat ze al die tijd goede zorg had genoten – brokkelde in rap tempo af.
Echter de hulpverlening schoot finaal mis door aan het hardnekkige idee vast te houden dat het bij de ouder om een ‘keeping up appearances’ ging, terwijl patiënt bij herhaling zei dat dat niet de zere plek was. Ook werd geopperd dat er sprake moest zijn van incest – waarbij patiënt verzocht wordt op zoek te gaan naar seksueel misbruik binnen de familie – en ook nu herhaalt X meermalen dat daar de problematiek niet lag.
Behalve dat dit zeer kwalijk is, is het ook verbazend dat er niet verder gekeken werd. Met een batterij aan pillen werd X nog meer de verlamming in geduwd, terwijl de niet te harde pijn van de opgelopen schade voelbaar bleef.
Dat voor een ernstig vergrijp als seksueel misbruik, met name incest, vele deuren opengaan, terwijl door wetenschappelijk onderzoek bekend is dat een emotioneel misbruik, zoals in het geval van X niet alleen de persoonlijkheid raakt (zoals bij incest) het is een vorm van misbruik die doordringt tot in de identiteit van het slachtoffer.
Het vreemde is dat de diagnose van de patiënt hier over vertelt,
X heeft geen persoonlijkheidsstoornis, X heeft een identiteitsstoornis. Het is vreemd dat deze diagnose wel gesteld is en tevens ongezien bleef, waardoor trauma’s zich voortzetten binnen een setting waar ook ‘goede zorg’ gewaarborgd wordt.
Dat niemand graag zijn handen brandt is dus ook binnen de hulpverlening actueel.

Deze patiënt heeft gevochten als een leeuw om dit überhaupt te kunnen overleven. En dat is wat ze terugkrijgt van haar laatste therapeut; ‘ik heb niemand in mijn caseload die zo hard werkt.’ Toch, dat patiënt (inmiddels een zestiger) te zwaar beschadigd is, heeft bij de patiënt altijd een – onbewuste – rol gespeeld. (Wat het extreem harde werken misschien verklaart; ze moet wel.)
Deze laatste therapeut, een traumaspecialist, die wél het risico neemt om verbrande handen op te lopen, een therapeut die patiënt X geweldig veel biedt, uitgezonderd een vermindering van de te zware beschadigingen, komt net als haar collega’s en patiënt X zelf tot de conclusie dat patiënte inderdaad te zwaar beschadigd is om hier enig herstel in aan te kunnen brengen.

X heeft er voor gekozen om na veertig jaar uit de hulpverlening te stappen, die haar destijds is aangepraat en die ze wonderwel wist te overleven.

Het laatste bericht dat ik van de X kreeg was dat de long-covid uitstekend gedijt op de verlamming die X uren in de greep kan houden, bij vlagen stemt dit haar nieuwe leven uiterst somber.
En wat is dit erg, zeker omdat X behalve de verlamming een indrukwekkende en tomeloze moed heeft om het – voor haar – onbekende leven tegemoet te blijven treden. ‘Gelukkig’ kent deze patiënt ook de klappen van deze tweespalt ruimschoots.
Dat maakt het nog onmogelijker om niet van X te houden. En zeker voor een patiënt als X is dit volstrekt grensoverschrijdend. Uiteraard laat ik dan ook buiten beschouwing dat ik zielsveel van X houd. Toch, ze staat met stip om één en ik zal niets ongemoeid laten om haar te ondersteunen in dit nieuwe leven, op de momenten dat zij dat wil.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven