Hanvoertwoord

Stilte voor de storm

25 september 2023

Het was een toevallige ontmoeting geweest, destijds in onze studententijd. Spoedig volgde een onafscheidelijke vriendschap, terwijl we niets gemeen hadden, anders dan dat we niets gemeen hadden.
In latere jaren ben ik me daar meer en meer over gaan verbazen, en met afnemende jaloezie kijk ik terug naar dat wat niet meer bestaat; de sterfelijke openheid van de jonge jaren, waarin zelfs onmogelijke vriendschappen mogelijk zijn.
Mocht het leven lessen leren dan liggen die lessen in die jaren, al heb ik geen geheugen voor lessen.
Het is dat de oudere blik terug kan kijken, en mag weten dat onmogelijke vriendschappen beter onmogelijk hadden kunnen blijven. Het ‘soort zoekt soort’ is niet voor niets een cliché, en clichés hebben hun dienende waarheden uit den treuren bewezen. Zo bezien had deze onafscheidelijke vriendschap beter meteen zijn congé kunnen krijgen.
Toch heeft deze vriend zich nergens aan bezondigd, afgezien van zijn ellenlange verhalen die ik nog steeds verfoei.
Dat ik bleef luisteren naar verhalen over een dure aktetas, die hij overwoog te kopen, of over de geursensatie van de parfums van Guerlain stond ten dienste van de heiligheid van vriendschap, terwijl ik elke aansluiting mis met dit soort verhalen.
Het uitstorten van een spraakwaterval laat het disfunctionerende van een spraakwaterval zien. Niemand die naar zo’n waterval luistert, laat staan dat iemand zo’n woordenvloed onthoudt.
Toch onthoud ik zelfs de grootst mogelijke onzin, of is het dat ik onzin onthoud, die door het verstrijken van de tijd het grootst mogelijk wordt, omdat de olifant in mijn hoofd ook wel wat wil in de vierentwintig uur dagelijkse denktijd.
Hoe dan ook, ik ga er vanuit dat deze gewezen vriend de vele ellenlange niemendallen allang vergeten is.
Toch lullig dat ik de luisteraar ben die elke waterval vast moet houden alsof mijn leven er vanaf hangt. En misschien is dat ook wel zo. Door een aandachtige luisteraar te zijn blijf ik verzekerd van aandacht, ook als ik zelf onzichtbaar blijf.

Hoeveel jaren moet een leven tellen om te weten dat het niet de oeverloze taal is die ons bindt.
Er zullen genoeg mensen zijn, die niet de luxe van het tellen hebben, omdat het leven hen voortstuwt iets van het leven te maken. En zo gaan de meeste mensen dood, voordat ze aan dat leven dat gaat tellen toekomen.
Dat deze vriend de gedrevenheid had van een oeverloze waterval, kwam – naar eigen zeggen – voort uit een jeugd die niet breed kon opgroeien omdat het aan financiële middelen ontbrak. Zijn ouders stimuleerden hem het beter te doen dan zijzelf.
Dat alleen al is een grof schandaal, want waarom stimuleer je wel je kinderen en niet jezelf.
Het kan niet anders dan dat dit een verscheuring in het leven van kinderen teweegbrengt, want waar moet dan een loyaliteit liggen? Is dat bij de mislukte ouders, of bij het kind zelf dat niet gaat mislukken omdat het het beter moet doen dan die stimulerende ouders.

Het is inmiddels al zo vaak gezegd, door derden, dat ik een peuteraar ben dat ik een ontkenning hiervan niet wijs acht. Ik ben inderdaad diegene die de vraag achter het antwoord ziet, en dien ten gevolge vraag ik graag door. Dat dat voldoende ergerlijk is om bij mij weg te blijven wordt met het klimmen der jaren steeds zichtbaarder.
Mijn leven is zodanig ver gevorderd dat ik niet meer de moeite neem om enige flexibiliteit aan de dag te leggen voor de immer andersdenkende ander. Het afnemen van mijn mildheid zal nodig zijn om niet langer te verdrinken in die mildheid. Dat dat niet begrepen wordt, daar wil ik geen moment langer begrip voor hebben (wat overigens niet lukt.)
Dat mijn tolerantie tanende is, is ook zichtbaar tegenover hen die zich verre willen houden van het peuteren, wat sowieso als een oneerbiedig woord beschouwd mag worden. Een leven is van een dusdanige omgang en van een dusdanige complexiteit, dat het weg willen blijven van het onderzoeken van dat leven een belediging is van het leven, en dus van het zelf.
Mijn ervaring leert dat de meeste mensen eigenlijk ook niet weg willen van vragen achter de antwoorden. In het verleden hebben werkelijk drommen mensen met me gepraat, juist omdat onderzoeken gepaard gaat met een groot begrip en mededogen.
Blijkbaar ligt er geen brandend verlangen meer naar begrip en mededogen. Is dat met het idee dat met het klimmen der jaren het leven steeds meer op orde is? Het klinkt mij twijfelachtig. Ik hoef maar te denken aan de oorlogen die nu woeden; worden aangezwengeld door mannen die de middelbare leeftijd ver voorbij zijn.
Ik geloof niet dat een leven ooit is uitgegroeid. Groeipijnen vragen om begrip en mededogen. En als het wel zo is dat een leven is uitgegroeid, dan staat dat leven stil, en dat leidt tot achteruitgang, mij dunkt dat ook dat om begrip en mededogen vraagt.
Dat ik niet in een makkelijk leven geloof, voor niemand niet, zal duidelijk zijn.

Mijn leven is inmiddels zover gevorderd dat ik kan laten zien dat ik die vragen móét blijven stellen, wil ik overleven. Nu mijn vele monden nauwelijks meer te houden zijn, blijkt de dreiging van een noodzakelijk onderzoeken vele malen te groot. De drommen mensen verpulveren als een mul zandpad, dat niet bestaan heeft, want mijn onderzoekende houding (waar mensen jarenlang, direct of indirect, van profiteerde) is plots een hinderlijke, of zelfs kwalijke trek geworden.
Anderzijds kan ik niet meer omgaan met mensen die niet het lef hebben hun shit vol in het gezicht aan te kijken. Ik ben er niet trots op. Bovendien heeft het iets weg van capituleren, want op deze wijze laat ik ook begrip en mededogen varen.
Het lijkt de hedendaagse tendens, en is dit dan mijn manier van aanpassing? Of heb ik deze manier nodig als bescherming omdat ik anderen met het grootste gemak over me heen laat lopen. (Wat meer over mij zegt dan over de ander.)
Hoe het ook is, het wordt moeilijker en moeilijker om om te gaan met mensen die weglopen van hun storm (ieder leven heeft stormen) en dien ten gevolge ook aan mijn stormen voorbijgaan. En erger; mijn stormen veroordelen, of afdoen als niet bestaand, of als overdreven, en dat omdat die mensen hun ogen graag gesloten houden voor welke storm dan ook.

En dan deze vroegere vriend.
Met een soortgelijk toeval ten tijden van onze eerste ontmoeting, kom ik hem, op deze nietsvermoedende zondag, zovelen jaren na dato tegen.
Dat zijn ogen voor een kort moment op lichten zou verloren zijn gegaan als ik hem niet gekend had. Zijn handdruk doet me wankelen, en geërgerd voel ik hoe een onafscheidelijkheid zich opnieuw nestelt op de plekken onder mijn huid die ik vergeten was. Deze man past me niet.
Voordat ik dat kan uitspreken voel ik hoe flarden van een zwaar parfum zoeken naar een gewillige neus, die niet de mijne is. Ik zie hoe hij struikelt over zijn eigen woorden en ik hoor weer hoe hij stiltes weet te vullen, alsof ze gevaarlijk zijn.
Ergens moet er een vertrouwdheid zijn, want als we na enige onhandigheid in een uitgestorven kroeg zijn beland, fluit hij het lied waarmee we elkaar destijds begroeten. Ik val in met mijn altstem, die resoneert in de lege ruimte.
Ook zonder de vele woorden die hij eraan besteed, weet ik dat hij de gevierd advocaat is geworden die het gelukt is zijn jeugd te overstijgen. Als ik hem vraag naar het geluk van dat lukken, valt er eindelijk de stilte.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven