Overal
In een land hier ver vandaan, en het zou hier best om de hoek kunnen zijn waar de buurtbakker zijn zoete broodjes bakt met een bedrieglijk zout waardoor de smaak van suiker explodeert in je mond, woont mevrouw Schemer. Zij kent alle waargebeurde sprookjes die tussen donker en licht hangen.
Het land hier ver vandaan noem ik Overal, want hoe vaak me de naam van dit land ook verteld is, de eigenlijke naam ontglipt me telkens.
Ik wil mezelf niet als vergeetachtig catalogiseren, het is dat waargebeurde sprookjes onder de categorie; ‘vergeet het nu maar’ vallen, zodat je zo’n sprookje telkens als nieuw kunt ervaren.
Mevrouw Schemer, is net als haar land, iedere dag nieuw en overal te ontmoeten, mits je het juiste tijdstip weet wanneer ze passeert. En daar gaat het mis.
Een vierentwintiguurs maatschappij kent geen tijdstippen. Persoonlijk kan ik moeilijk aan tijd hechten, en klok lezen is geen sinecure.
Dat ik daar vaak mee gepest ben, laat ik liever buiten beschouwing; het is me inmiddels gelukt te verworden tot bedrieglijk zout, waardoor het zoete explodeert. Zo valt het vele wat ik niet kan niet op.
De oplettende lezer zal het opgevallen zijn dat ik ook doordraai met de vierentwintiguurs maatschappij, al hecht ik maar moeilijk aan tijd.
Het toeval wil dat ik zonet mevrouw Schemer tegen het lijf liep.
Ik wist uit mijn sponde te kruipen, en haastte me naar de leugenachtige buurtbroodjes, waarvan ik eigenlijk wel weet dat ze uitverkocht zijn tegen de tijd dat ik me buiten waag.
Het was door de vriendelijke blik van mevrouw Schemer dat ze me opviel. En desondanks (of dankzij) haar vriendelijkheid begreep ik haar niet.
Begrijpen is moeilijk bij het doordraaien. En dat valt dus gelukkig niemand op.
Is dat eigenlijk wel zo gelukkig?
Waarom zijn we zo graag de mensen die vanaf de overzijde roepen; ‘alles goed’, om vervolgens dieper in onze jas weg te duiken en er als een haas vandoorgaan.
Ik denk aan het bestelde varkenshaasje dat op mij ligt te wachten bij de slager.
Ik kom nooit bij die goeie man. Het zal ook geen goeie man zijn, er kleeft bloed aan zijn handen, maar voor wie geldt dat niet. Dus laat ik hem het voordeel van de twijfel geven.
Via het jaagpad korzelig in de bermkant van het kanaal verdwijnt, loop ik in uptempo naar de beenhouwer. Bij aankomst trekt ie, zonder eenmaal met zijn sluwe ogen te knipperen, zijn winkeldeur dicht.
Wat een geluk, zo lukt het me om ook vandaag vegetarisch te eten, wat ik gewoon ben. Een mens is gebaat bij gewoontes, zeker bij goede.
Als ik terug loop is mijn mevrouw Schemer nergens meer te bekennen. Of het door haar afwezigheid komt weet het niet, maar er is niets meer te bekennen, Het naarstig zoeken naar enige herkenning loopt dood. De straten zijn vreemden geworden, waarvan ik ieder obstakel vergeten ben.
Hoe kan ik straten begrijpen? En het voelt verdomd nodig straten te begrijpen, zodat ze niet de harde dekens zijn waarmee ze zorgvuldig en meedogenloos de aarde bedekken.
En is het mogelijk een aarde te herkennen die bedolven is door een zorgvuldige meedogenloosheid?
Is dit het onbekende land dat geen sprookjes duldt?
Bijna bij mijn huis, loop ik door het portiek naar mijn trappen van drie hoog achter, en klim verder dan ik komen kan. Ik denk aan sprookjes. Zo’n waargebeurd verhaal van Overal, dat telkens opnieuw vertelt moet worden, omdat woorden weten. Toch vertel ik geen sprookjes.
Ook vandaag ging ik voorbij aan die vriendelijke mevrouw Schemer, met die verhalenbundel onder haar arm. Want zeg nou eerlijk, wie heeft er tijd voor sprookjes.