Hanvoertwoord

Overal

30 december 2022

In een land hier ver vandaan, en het zou hier best om de hoek kunnen zijn waar de buurtbakker zijn zoete broodjes bakt met een bedrieglijk zout waardoor de smaak van suiker explodeert in je mond, woont mevrouw Schemer. Zij kent alle waargebeurde sprookjes die tussen donker en licht hangen.
Het land hier ver vandaan noem ik Overal, want hoe vaak me de naam van dit land ook verteld is, de eigenlijke naam ontglipt me telkens.
Ik wil mezelf niet als vergeetachtig catalogiseren, het is dat waargebeurde sprookjes onder de categorie; ‘vergeet het nu maar’ vallen, zodat je zo’n sprookje telkens als nieuw kunt ervaren.
Mevrouw Schemer, is net als haar land, iedere dag nieuw en overal te ontmoeten, mits je het juiste tijdstip weet wanneer ze passeert. En daar gaat het mis.
Een vierentwintiguurs maatschappij kent geen tijdstippen. Persoonlijk kan ik moeilijk aan tijd hechten, en klok lezen is geen sinecure.
Dat ik daar vaak mee gepest ben, laat ik liever buiten beschouwing; het is me inmiddels gelukt te verworden tot bedrieglijk zout, waardoor het zoete explodeert. Zo valt het vele wat ik niet kan niet op.
De oplettende lezer zal het opgevallen zijn dat ik ook doordraai met de vierentwintiguurs maatschappij, al hecht ik maar moeilijk aan tijd.

Het toeval wil dat ik zonet mevrouw Schemer tegen het lijf liep.
Ik wist uit mijn sponde te kruipen, en haastte me naar de leugenachtige buurtbroodjes, waarvan ik eigenlijk wel weet dat ze uitverkocht zijn tegen de tijd dat ik me buiten waag.
Het was door de vriendelijke blik van mevrouw Schemer dat ze me opviel. En desondanks (of dankzij) haar vriendelijkheid begreep ik haar niet.
Begrijpen is moeilijk bij het doordraaien. En dat valt dus gelukkig niemand op.
Is dat eigenlijk wel zo gelukkig?
Waarom zijn we zo graag de mensen die vanaf de overzijde roepen; ‘alles goed’, om vervolgens dieper in onze jas weg te duiken en er als een haas vandoorgaan.
Ik denk aan het bestelde varkenshaasje dat op mij ligt te wachten bij de slager.
Ik kom nooit bij die goeie man. Het zal ook geen goeie man zijn, er kleeft bloed aan zijn handen, maar voor wie geldt dat niet. Dus laat ik hem het voordeel van de twijfel geven.
Via het jaagpad korzelig in de bermkant van het kanaal verdwijnt, loop ik in uptempo naar de beenhouwer. Bij aankomst trekt ie, zonder eenmaal met zijn sluwe ogen te knipperen, zijn winkeldeur dicht.
Wat een geluk, zo lukt het me om ook vandaag vegetarisch te eten, wat ik gewoon ben. Een mens is gebaat bij gewoontes, zeker bij goede.
Als ik terug loop is mijn mevrouw Schemer nergens meer te bekennen. Of het door haar afwezigheid komt weet het niet, maar er is niets meer te bekennen, Het naarstig zoeken naar enige herkenning loopt dood. De straten zijn vreemden geworden, waarvan ik ieder obstakel vergeten ben.
Hoe kan ik straten begrijpen? En het voelt verdomd nodig straten te begrijpen, zodat ze niet de harde dekens zijn waarmee ze zorgvuldig en meedogenloos de aarde bedekken.
En is het mogelijk een aarde te herkennen die bedolven is door een zorgvuldige meedogenloosheid?
Is dit het onbekende land dat geen sprookjes duldt?
Bijna bij mijn huis, loop ik door het portiek naar mijn trappen van drie hoog achter, en klim verder dan ik komen kan. Ik denk aan sprookjes. Zo’n waargebeurd verhaal van Overal, dat telkens opnieuw vertelt moet worden, omdat woorden weten. Toch vertel ik geen sprookjes.
Ook vandaag ging ik voorbij aan die vriendelijke mevrouw Schemer, met die verhalenbundel onder haar arm. Want zeg nou eerlijk, wie heeft er tijd voor sprookjes.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven