Over varen zonder opvarenden.
Waarom zou er iemand herinneringen moeten hervinden? Is pijn op zichzelf niet voldoende? Waarom de deugpolitie zijn, die bepaald of een trauma ernstig genoeg is, ja of nee? Waarom vormt zich zo graag een kijkersfile en grijpt tevens zelden iemand in, in benarde situaties? En wat zijn dan die benarde situaties?
Opgroeien is in de meeste gevallen een benarde situatie.
Het ontvankelijke kind wordt in richtingen geduwd, waar de ouders ooit ook niet heen wilden, maar wat ze welwillend vergeten zijn, want was het wel zó benard?
Misschien zeggen de lange wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg wel dat het inderdaad zó benard was.
Wat erger is, is dat die gezondheidszorg aanbiedt om, met terugwerkende kracht, aan zo’n benarde situatie te kunnen ontsnappen; dat is passend in het plaatje van maakbaarheid.
Binnen de geestelijke gezondheidszorg is het dus ook ‘not done’ dat het leven een min of meer benarde situatie is.
Voor mij is dit een contradictie in terminus; ik zou verwachten dat juist binnen deze tak van gezondheidszorg iets mag zijn, zoals het is. Maar nee, ook hier moet recht gepraat worden wat, behalve recht, ook krom is.
Zo is er het standpunt dat een zwaar getraumatiseerd persoon zich moet blijven verhouden met anderen.
Dat is een standpunt vanuit de minder getraumatiseerde mens. De geestelijke gezondheidszorg werkt met dit soort standpunten, en zegt daarmee (indirect) dat dat betere standpunten zijn. Los van het feit dat dit de getraumatiseerde cliënt nogmaals onderuithaalt, is het reëel om vraagtekens te zetten bij het idee dat dit soort standpunten beter zijn.
Als ik om me heen kijk en de wereld bezie, lijkt me het perspectief van de zwaar getraumatiseerde mens veel reëler. Zou het dan niet veel logischer zijn om van die mens geestelijke gezondheidszorg te ontvangen? Maar nee, het mag niet mogelijk zijn.
Het is niet mogelijk, omdat de zwaar getraumatiseerde mens als bedreigend gezien moet worden; hij haalt de betrekkelijkheid van het algeheel welbevinden onderuit. Dat mag niet gebeuren. En wat spijtig is dat.
Het is juist de zwaar getraumatiseerde mens, die een veel breder voorstellingsvermogen heeft (en daardoor beter weet wat welbevinden inhoudt) dan de minder getraumatiseerde mens. En juist deze laatste mens moet hulp bieden; is dat niet een omgekeerde wereld?
Dat die mens daar niet toe in staat is, staat buiten kijf. (Dat mag. Bovendien is het de vraag of hulp wel geboden kan worden.)
En wat is het dan erg – en dat is een understatement – dat mijn ruimte jarenlang werd opgeslokt door de gulzigheid van anderen, door die minder getraumatiseerde mens (met minder voorstellingsvermogen en engere standpunten.)
Ook hierin laat zich een contradictie zien; het al heel jong hebben van een riante levenservaring maakt iemand aantrekkelijk, tegelijk is die riante hoeveelheid ongewoon genoeg om verwerpelijk te zijn.
Het eerste trekt steeds vaker aan het kortste eind. Het zal goed zijn. Hierdoor kan ik toegeven aan het feit dat ik doorgaans veel verder reik dan anderen. Zo mag ik eindelijk doorhebben dat het klopt dat er van wederkerigheid geen sprake kan zijn. (Overigens kan het ook andersom zijn, dat mijn aantrekkelijkheid tanende is, door mijn veranderde houding.
Ook dat is goed.
Want zeg nou zelf; is er nog een reden om me met de ander te verhouden? Of te wel, waarom mag zoiets als ‘het beste contact is geen contact’ niet bestaan, terwijl het bij de ander is waar het onvermogen tot wederkerigheid ligt.