Ongewoon bizar
‘Weet je’ voegt ze er aan toe, ‘het bij voorbaat verlaten zijn is van zo’n ongekende pijn, dat ik daar ieder ander voor zou willen behoeden’. ‘Dat is niet omdat ik een moeder Teresa zou zijn’ vult ze aan ‘het is een manier om die allesomvattende pijn te kunnen overleven. En tegelijkertijd weet diezelfde pijn dat dat laatste niet mogelijk is’.
‘Is het door deze onmogelijkheid, dat de pijn naar deze uitweg zoekt’ vraag ik weifelend. ‘Ja’ zegt ze direct.
En het is een bizarre uitweg, weet ze te vertellen ‘want het is onwaarschijnlijk dat de ander de pijn kent, van het voor dood achtergelaten zijn.’
‘En om dan door dezelfde mensen opgevoed te worden’ zegt ze zacht, terwijl haar gezicht betrekt.
Voorzichtig vraag ik haar of ze dan wel in staat is om een ‘gewoon’ contact te hebben met de ander. ‘Nee’ zegt ze resoluut en zonder een spoor van verwijt ‘dat is me bij voorbaat onmogelijk gemaakt’.
‘Wat erg’, zucht ik diep. ‘Wat er erg aan is’ zegt ze bijna opgewekt ‘is dat ik uiterlijk wel tot gewoon contact in staat ben.’
De lange stilte die volgt wordt doorbroken door haar woorden; ‘dat verward niet alleen mezelf’. Vervolgens vraagt ze uiterst belangstellend hoe het met me gaat.