Hanvoertwoord

Onfortuinlijk

15 september 2023

‘Ik geloof er niets van dat je dood wilt. Als je werkelijk dood zou willen zou je wel ophouden met eten en drinken’, zei ze. En nee, ze doelde niet op mijn bijna honderd kilo schoon aan de haak, dat was niet wat haar opviel, zei ze. Het viel haar op dat ik dood wou, en dat ik toch bleef eten.

Vanmiddag wou ik dood, zoals dat ze vaak gaat op momenten dat de tijd stilvalt op de bank, waar ik poog te slapen om me te onttrekken aan dit onfortuinlijk leven.
Een fortuin. Dat wijlen mijn ouders, door een gelukkige speling van het lot zich een kort moment tot de notabelen van het dorp mochten rekenen kwam door een staatslot dat een fortuin opleverde. Ik begreep daar niets van, aangezien we geen voortuin hadden, en niet kregen. Ook niet nadat we verhuisd waren naar dat buitensporig groot huis, in mijn ogen van destijds, met tuin op het Zuiden. Dat er een heel aantal nieuwe onbekenden, die welwillend in mijn wang knepen, met vader praatten over het laten groeien van een fortuin hielp bepaald niet bij om me het begrip fortuin eigen te maken. En daar zal een kiem ontstaan zijn. Ik geef helemaal niets om geld. Als ik het had, zou het me gestolen mogen worden. Dat ik ook geld ballast vind zie ik in de gretigheid waarmee het vergaard wil worden. Die gretigheid neemt exorbitant toe naarmate men rijker is. Dat dat kopzorgen geeft, dat kan niet anders.
Ook zonder fortuin kan het leven kopzorgen geven.
Deze middag getuigde weer dat die kopzorgen zo onoverkomelijk kunnen zijn, dat ik dood kan willen. Het eerste wat ik dan doe, is iets te eten pakken. Dit zou een gretigheid kunnen zijn, maar nee, gretigheid past niet bij het dood willen, of het moet het dood willen zelf zijn dat gretig is.
Onwillekeurig denk ik aan mijn vriendin van toen, die dood en voedsel niet samen vond gaan.
Het is niet omdat ik trek heb, dat ik eet, het is omdat ik niet direct een andere poging weet, hoe weg te lopen bij de dood. Want natuurlijk wil ik, net als ieder ander, niet dood. Het is dat ik bij de alles verterende pijn vandaan wil. Een intuïtieve reden om iets te eten te pakken is misschien omdat eten enige smaak geeft aan dit leven dat verworden is tot een smakeloze hap, waardoor het leven zo dikwijls ongezouten wordt opgediend.

Ongezouten pijn is een dagelijkse kost waaraan ik niet gewoon raak.
En toch is er; ‘ik geloof er niets van dat je dood wil’ en ze drukt haar dochtertje van enkele maanden oud in mijn armen. ‘Voel hoe mooi dit is’. En ja, wie huilt er niet bij het voelen van hoe mooi dit is.
Dus laat ik me verre houden van kinderen, die mensen die nog een heel leven te gaan hebben in dit tranendal waaruit geen ontsnappen mogelijk is.
Dat het krijgen van kinderen de ontsnappingspoging bij uitstek is, is voor mij totaal ontoelaatbaar; het laat het gebrek aan creativiteit en lef zien, en het voelt juist dat hier en masse getimmerd wordt aan een dood.
Ik wil best geloven dat (ongeveer) niemand dood wil, net zo goed als dat ik wil geloven dat (ongeveer) niemand wil leven.

En zo sta ik hier met dit kindje.
Ik strijk haar ravenzwarte haar naar achteren om een beweging in gang te zetten. Zij kraait van genoegen, en de moeder glimt triomfantelijk.
Beiden zijn we veel te jong om toe te kunnen geven dat er verder niets meer te vertellen is. En zo moet ik alweer de dood reddeloos achterlaten, voor zolang de vriendschap duurt.
En die vriendschap duurde en duurde omwille dat een liefde zó diep kan zitten, ook als ik daar niet in geloof.

Vriendschappen zijn veel te oud, ouder zelfs dan het leven, en mottig bovendien. Ze vertellen mij niets over wie ik ben. Liever liegen ze over wie ik niet ben. Niet uit valsheid, maar uit gemakzucht. Ergens onderweg zullen mijn vrienden het verleerd zijn naar me te kijken. Dat maakt vrienden gevaarlijk. En ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dan dat ook ik gevaarlijk zal zijn.
Dat is ook zo; ik weet van het tranendal waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Kijken lijkt dan onoverkomelijk gevaarlijk.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven