Hanvoertwoord

Onbegrensde mogelijkheden.

4 juni 2024

Leeshonger laat zich niet stillen
en zo gaan de zaterdagen in zijn geheel op aan de krant.
Paginagroot zie ik de kop van Sebastiaan staan
met de begeleidende kop; ‘ik ben niet meer te redden.’
Door de ziekte die zijn lichaam teistert
zullen zijn spieren één voor één uit gaan vallen.
Het schreeuwt paginagroot dat er geen oplossing is.

Mijn gedachten gaan naar de vriend van ooit (met een vader
die letterlijk is verdronken door verdriet.) Een vriend
zonder problemen; ‘omdat ik niet in problemen kan denken’,
zei hij dan trots.
De ijzingwekkende wreedheid om enkel in oplossingen te denken
doet me rillen.

En hier staat Sebastiaan: vitaal, mooi en paginavullend om te ernst
van het niet-meer-te-redden leven buitenproportioneel te maken,
terwijl ik deze jonge held, die bekende onbekende
in gedachten omhels. Ik omhels hem omdat ik ‘m zo mooi vind.

Enkele dagen later realiseer ik me, dat ik Sebastiaan zo mooi vind
omdat ie mijn compagnon is, mijn vleesgeworden wijsheid.
Ik mag inmiddels weten dat het leven een niet-te-redden leven is.
Ik hoef als zodanig niet meer te streven naar beterschap
én ik mag ziek-zijn.

Het niet-meer-te-redden leven, is het meest reële aan een leven.
Het laat de dood middenin het leven staan. Dichterbij
kan een leven niet komen. Een dood, bij leven, trouwens ook niet.
Opeens komt het hijgerige van het nog zoveel moeten, of erger;
van het nog zoveel willen, te vervallen.
Alles willen is het geboefte van het leven, een vrijheidsrover.
Daartegenover staat dat geweldige niet-meer-te-redden leven,
dat een vorm van onbegrensde mogelijkheden biedt
aangezien dat leven gul is in het geven van vrijheid.
Dat zijn mogelijkheden die het nog-te-redden leven niet kent
omdat het leven dat gered kan worden niet bestaat. We kunnen
hooguit onszelf misleiden – vreemd genoeg gebeurt dat massaal –
en de dood uitstellen.

De vraag is of dat nodig is, als blijkt dat je door de realiteit
van het leven én de dood zo dichtbij kunt komen dat je zowel het leven
als de dood overstijgt.

En is nu de conclusie
dat ik er, als zieke een nastrevenswaardig leven op na houd?
Ja, waarschijnlijk wel. 😉

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven