Onbegrensde mogelijkheden.
Leeshonger laat zich niet stillen
en zo gaan de zaterdagen in zijn geheel op aan de krant.
Paginagroot zie ik de kop van Sebastiaan staan
met de begeleidende kop; ‘ik ben niet meer te redden.’
Door de ziekte die zijn lichaam teistert
zullen zijn spieren één voor één uit gaan vallen.
Het schreeuwt paginagroot dat er geen oplossing is.
Mijn gedachten gaan naar de vriend van ooit (met een vader
die letterlijk is verdronken door verdriet.) Een vriend
zonder problemen; ‘omdat ik niet in problemen kan denken’,
zei hij dan trots.
De ijzingwekkende wreedheid om enkel in oplossingen te denken
doet me rillen.
En hier staat Sebastiaan: vitaal, mooi en paginavullend om te ernst
van het niet-meer-te-redden leven buitenproportioneel te maken,
terwijl ik deze jonge held, die bekende onbekende
in gedachten omhels. Ik omhels hem omdat ik ‘m zo mooi vind.
Enkele dagen later realiseer ik me, dat ik Sebastiaan zo mooi vind
omdat ie mijn compagnon is, mijn vleesgeworden wijsheid.
Ik mag inmiddels weten dat het leven een niet-te-redden leven is.
Ik hoef als zodanig niet meer te streven naar beterschap
én ik mag ziek-zijn.
Het niet-meer-te-redden leven, is het meest reële aan een leven.
Het laat de dood middenin het leven staan. Dichterbij
kan een leven niet komen. Een dood, bij leven, trouwens ook niet.
Opeens komt het hijgerige van het nog zoveel moeten, of erger;
van het nog zoveel willen, te vervallen.
Alles willen is het geboefte van het leven, een vrijheidsrover.
Daartegenover staat dat geweldige niet-meer-te-redden leven,
dat een vorm van onbegrensde mogelijkheden biedt
aangezien dat leven gul is in het geven van vrijheid.
Dat zijn mogelijkheden die het nog-te-redden leven niet kent
omdat het leven dat gered kan worden niet bestaat. We kunnen
hooguit onszelf misleiden – vreemd genoeg gebeurt dat massaal –
en de dood uitstellen.
De vraag is of dat nodig is, als blijkt dat je door de realiteit
van het leven én de dood zo dichtbij kunt komen dat je zowel het leven
als de dood overstijgt.
En is nu de conclusie
dat ik er, als zieke een nastrevenswaardig leven op na houd?
Ja, waarschijnlijk wel. 😉