Hanvoertwoord

Nog meer publieke geheimen die op straat liggen.

27 april 2026

1) Dat het voor u waarschijnlijk niet vreemd is, dat ik een melkbus ben, is voor mij maar moeilijk te bevatten. Want hoewel ik weet dat ik een melkbus ben, weet ik dit evenzeer niet. Het ontbreekt me namelijk aan actieve herinneringen.

De periode van pakweg vijftig jaar geleden is al te zeer vervlogen. Vermoedelijk tegelijk met de dood van Joris Driepinter, en met wie valt er dan nog over dit witte goedje te bakkeleien? Dit witte goedje is trouwens ook allang geen witte motor meer. Tja, wie kan mij verwijten dat ik ergens onderweg zelfs de smaak van melk verloren ben? En zo lijkt het er verdacht veel op dat ik ben verworden tot een loze omhulling. Een omhulling van een herinnering, die ik zelf niet eens meer heb.

Maar, nee, lieve mensen. Een melkbus hoeft helemaal geen melkbus te zijn.
Zo ben ik op dit moment bijvoorbeeld de blikvanger. Ik vang de blikken van hen die nog wel om zich heen kijken, en die zich nog wel kunnen verwonderen om niet.

2) Ik zag het monster van Loch Ness, de Sagrada Familia in Spanje. Ik reed een hele familie over de Champs Elysee en liet me varen naar Texel.
Ik zeg niet dat het niet mooi was, het is dat er nooit gevraagd werd wat ik wou.
Dat altijd bestuurd worden is een lot dat zich maar moeilijk laat verteren. Toch, door hier nu te staan om al mijn verdere dagen te slijten is een pogen dat nauwelijks verteerbare lot te verteren. Dus denk niet dat ik hier sta te lamballen. Ik ben een autowrak dat harder werkt als de bolide van Max Verstappen.

3) Hé, hé. Hu. Hallo. Ja, u. U bent me al voorbij gelopen……. Ja ik….. dit paaltje. Ja, zie, dit ben ik.
En nee, het hoeft geen geheim te zijn; met alle paaltjes te samen vorm ik hier de daadwerkelijk lange arm van de wet. We willen van geen wijken weten, als het om de bescherming van onze wijken gaat.
Dus kijk, kijk nog eens goed naar wie wij zijn en naar wie ik ben!

Oké, ik ben de jongste niet meer, en inmiddels verworden tot reservist. Toch……. Zie.
Zie mijn nog altijd zichtbare outfit. Ik lijk verweerd, maar dit groen getuigt nog altijd van mijn arbeidzaam leven als ‘legercommandant van de strijdkrachten der palen’. Dus respect man. Respect!
Want er valt nog een hele wereld te redden, en om dat nóg langer aan mensenkinderen over te laten……. God nee, bewaar me.

4) Elk dier heeft zijn eigen slimheid. Ik dus ook, al verwacht u dat misschien niet van een bij. (ZOEM, ZOEM.) Maar heb ik u ooit teleurgesteld? Ja, u bent vast ‘n keer gestoken door een collega van mij, laat ik zeggen dat dat noodweer was. We steken niet voor ons plezier.
De mens daarentegen?

Dat elk dier zijn eigen slimheid heeft, lijkt niet voor de mens te gelden.
Zie dit bijenhotel bijvoorbeeld, het is zonder meer goed bedoeld, maar het is bedacht vanuit menselijk perspectief, en daar kan ik weinig slims aan ontdekken. Bovendien is het een zoethoudertje om de mens zijn vernietigende aanwezigheid te compenseren.

Ik heb het nooit eerder gezegd, maar ook als dit hotel voor mij is neergezet, kan ik er niet blij mee zijn.
Dit soort uitvindingen is volstrekt overbodig, als er van enige slimheid sprake zou zijn geweest. Slimheid zou er immers voor gezorgd hebben dat er gezonde gewassen zouden zijn waar wij, bijen, ongehinderd op neer konden strijken. Het is toch de omgekeerde wereld, dat wij het loodje leggen bij het bestuiven van die bloemen? Zou bij enige weldenkendheid het schaamrood niet op de kaken moeten staan, bij het kopen van alweer zo’n giftig boeket?
Trouwens, hoe denkt u aan voedsel te komen als wij, de kleine bestuivertjes, er niet meer zijn?

En zie al die honden die hier lopen; hun vlooienbanden (en andere middelen tegen ongedierte) zijn ook uitermate schadelijk voor ons. Deze gifstoffen komen via hun vacht, plas en poep in grond en oppervlaktewater terecht. Moet ik nog even doorgaan;
het verboden gif uit één vlooienband is genoeg om tien miljoen van mijn collega’s om te leggen!!!! 

Als weldenkende bij vraag ik me af wie hier het ongedierte is!?!
Zoem, zoem. BOEM.

5) Mocht ik al een geheim hebben – ik vind geheimen niet nodig – dan is dat het geheim dat ik geen woorden heb voor al die verhalen waarvan verwacht wordt dat ze niet verteld worden. Dat het nodig is om te denken dat geheimen nodig zijn, vind ik erg; geheimen brengen levens in gevaar. Dat ik geen woorden heb om dat levensgevaarlijke te beschrijven is misschien een geheim, al is dat geheim volstrekt ongewild.

 

 

Reacties:

Wauw! Wat leuk om op deze manier toch ook nog een klein beetje deel te kunnen nemen aan dit toffe initiatief van Vloeistof. Weer heel mooi verwoord.

Vivian

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven