Hanvoertwoord

Na bestaan

10 augustus 2023

Natuurlijk is haar vader te jong gestorven, maar gold dat niet voor ieder geliefd persoon.
En is een geliefd persoon wel sterfelijk, nu haar gedachten alweer naar hem uitgaan.
Daarbij was het haar vader zelf die zo verknocht was aan het leven, dat hij werkelijk dacht dat hij het eeuwig leven had. Hem betichten van enige waan, of religieus besef was uitgesloten.
Hij had eenvoudigweg het niet overerfbaar talent van een onoverwinnelijke levenskracht die een doodsdrift bij voorbaat schaakmat zette.
Dit talent gaf haar vader een flamboyante en laconieke houding, wat een verdeeld genoegen opleverde binnen het grote gezin dat hij stichtte. Zijn achteloze houding ervoer zijn vrouw als onverschillig. Ze voelde zich niet gezien door haar man, zoals ze haar jongste dochter toevertrouwde. Dat leek me wederzijds, maar zover reikt mijn informatie niet.

In de afgeladen aula werd bij herhaling gezegd dat deze veel te jong gestorven man, een man van weinig woorden was. Mij is dat nooit opgevallen, maar goed, ik heb ‘m maar enkele keren ontmoet. Wat ik me van die ontmoeting herinner is dat zijn vrouw meermalen verzuchtte dat haar man geen interesses had, wat ik nogal badinerend vond, zeker gezien het feit dat ze dit zei tegen een betrekkelijk vreemde.
Over zijn vermeend gebrek aan interesses, dat eerder, naar ik denk, de ontevredenheid van zijn vrouw uitdrukte, werd niets gezegd tijdens de uitvaart.
Het niets dan goeds over de doden zal in dit geval ook voor de nabestaanden gelden; er werd een plaatje geschetst dat onovertroffen harmonieus was, terwijl ik van mijn vriendin heel andere verhalen kenden. De onderhuidse spanning van het opgroeien in de schijn van geluk heeft diepe voren getrokken in haar leven.
Hele volksstammen weten te overleven door de bescherming van de ontkenning. Dus het kan uiteraard zo zijn dat iets dergelijks ook voor deze nabestaanden geldt.
Misschien willen ze de vader niet voldoende kennen, of willen ze hem niet voldoende na staan, zoals zijn jongste dochter dat duidelijk wel deed.
Ze vertelde vaak over haar vader als over een artiest, uitvinder, en charlatan.
Een vader die veel woorden had, als je aan zijn bevlogenheid wist te geraken.
In dat laatste zat een valsheid, zijn rechterhand wist blijkbaar niet wat zijn linker deed. Naar alle waarschijnlijkheid was hij zelf niet op de hoogte van deze vileine trek.
Als geen ander kon hij smeuïge verhalen opdissen, alsof ze gister gebeurd waren. Hij wist ze zo te vertellen dat een kleurrijke film aan je voorbij trok. Zijn kwajongensstreken, waar hij tot het laatst toe bedreven in was, bleven mijn vriendin pijnlijk treffen, omdat haar was geleerd het braafste meisje van de klas te zijn.

Het is geen geheim dat haar vader iedere woensdagavond samen kwam met de Club van Acht. Deze club was exclusief genoeg om, ondanks dat het geen geheime club was, omfloerst te zijn met heimelijkheid.
Acht mannen, bon vivants, die goed in de slappe was zaten, aangezien ze allen een belangrijke functie vervulden, al bestaat naar mijn idee geen onderscheid in belang van functies.
Maar goed, deze kerels waren heel wat; hun drukte en bravoure boden vader een ontsnappingsmogelijkheid zag zijn dochter in het geluk waarmee hij op die avonden thuiskwam.
Een enkele keer vertelde hij mijn vriendin verhalen over zijn geliefd genootschap. Op een onbewaakt ogenblik leerde hij haar zelfs hun lijflied dat wekelijks, na de nodige drank, gezongen werd. Een lijflied dat vertelt over de zuinigheid waarmee deze generatie is grootgebracht. ‘Gooi nooit geen oude schoenen weg, voordat je nieuwe hebt’, op de muziek van The Holy City.
Zijn galmende tenor vibreerde van ondeugd, die late woensdagavond toen hij op kousenvoeten de woonkamer binnenliep, wat heel ongebruikelijk was, want zelfs sloffen waren niet toegestaan in dat huis, al is me nooit duidelijk geworden waarom.
Deze woensdagavond had hij, bij het zingen van het clublied, tot verbijstering en hilariteit van het genootschap, zijn schoenen uitgetrokken en in de brandende haard gegooid.
Speciale schoenen had ie voor deze grap aangetrokken. Spiksplinternieuwe. Althans, slechts éénmaal gedragen. Zijn trouwschoenen.
Hij heeft het hier nooit met mij over gehad (ook niet met zijn vrouw, overigens) toch hoor ik hoe zijn lachende stem dit verhaal vertelt. En ik zie hoe zijn kleurrijke film voorbijtrekt.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven