Mij niet gezien
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.)
Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om ze ongelijk te geven?
Daartegenover staat die mens die wel voortdurend moet fijn tunen; die mens die met handen en voeten vastgeketend blijft én toch weigert om om te komen. De mens waarvoor het logischerwijs niet logisch is, om met een grote boog om vuil te lopen (waardoor die mens meer ziet, dan een mens lief kan zijn.)
Juist voor deze ingetogen, diep bewogen mens is in een samenleving geen ruimte. Want mensen kijken niet, mensen denken niet, waardoor voordelen ongezien blijven liggen.
En wat mooi dat het gelijk dan toch bij iedereen ligt. (Niet dat ik dat zie.)