Mensen, potloden en ander nutteloos gereedschap
‘Ik heb zoveel van jou geleerd’. En dat moest ik dan als compliment in ontvangst nemen, de talloze malen dat ik afscheid moest nemen van hulpverleners als therapeuten en aanverwanten.
Pas nu, nu het me eindelijk is gelukt die peuten uit mijn leven te weren, begrijp ik dat deze zin precies vertelt waar ik al die jaren tegenaan liep; het vertelt over de gebrekkige, of zelfs afwezige expertise (want anders was het niet nodig geweest veel van mij te leren.)
Maar nee, zelden een therapeut gezien of gehoord, die dat durfde toe te geven. Die openlijk toegaf dat ie het niet wist, terwijl die openheid, ook in deze, het sleutelwoord is.
Openheid luidt de zoektocht in naar een algehele beterschap. Dat is precies wat een inferieur systeem nodig heeft, dat mensen zoals ik ziek verklaart.
Tja, een volleerd amateurisme blijkt onder hulpverleners dus ook enorm groot. Ik zou nog bijna gaan denken dat het mensen zijn.
Maar of dat kan? Ze laten zich zelden zo zien. Dat moet erg zijn.
Misschien kunnen ze eens therapie overwegen?