Ik timmer aan wegen
Ik kijk niet graag tv; een geweldige uitvinding als het brein is er niet om te verweken.
Dat ik gisteravond wel aan die beeldbuis kleefde, was omdat de dag – de belangrijkste van dit jaar – werd samengevat door Rob Trip en zijn kompanen.
Verkiezingsdagen zijn de zeldzame dagen, waarop ik mijn stem kan uitbrengen, anders dan via dit zo geliefde schrift, dat vrijwel niemand meer lijkt te bereiken omdat lezen een elitaire bezigheid is geworden om je verre van te houden.
Stem mogen geven aan politiek Den Haag maakt een verkiezingsdag belangrijker dan alle andere dagen.
De dag krijgt doorschijnende vleugeltjes, sterk en slagvaardig waardoor mijn oude lijf naar het stemlokaal huppelt (ik ben geen zwevende kiezer.) Het stemlokaal is, zoals altijd, gevuld met een welwillende en betrokken vriendelijkheid. Tegen de tijd dat ik het belachelijk grote stembiljet in mijn hand gedrukt krijg ben ik dus nog blijer.
Bij Frans Timmermans kleurt het vakje rood. Dat vakje staat voor een solide en gedegen solidariteit – in de breedste zin van het woord – wat met een rustige aandacht én veel kennis onderbouwd wordt.
In afwachting van de eerste exitpoll, om negen uur ’s avonds, verweekt de rest van de dag in onnodigheden, die nodig kunnen zijn om het leven leuk te houden.
Zo zoek ik een nieuwbakken vriendin op. We matchen vanuit onzer beider neurodiversiteit en hoogbegaafdheid. Anders dan bij mij, brengt het vuur deze vrouw (jong, vanuit mijn perspectief) tot op de barricades, ware het niet dat de maatschappij zich zozeer verhard, dat dat haar anders-zijn te kwetsbaar maakt.
Dat minderheden teruggestuurd worden naar de plek van ‘zoek het zelf maar uit’, een plek die dus geen plek biedt voor – in dit geval – een grote begaafdheid, met een dito potentie, is een regelrechte kapitaalvernietiging. Timmermans begrijpt dit.
De plek van ‘zoek het zelf maar uit’ betekent betonrot in de wortels van onze beschaving. Het holt een maatschappij uit, omdat het ‘ieder voor zich en God voor ons allen’ die verbinding tussen mensen ondermijnt.
Dat verbinding het smeermiddel voor een gezonde maatschappij is, daar gaat rechts aan voorbij.
Waar rechts niet aan voorbijgaat, is aan dat ondermijnen (dat in gang is gezet door datzelfde rechts en wereldwijd steeds verder oprukt.)
Natuurlijk gaat rechts daar niet aan voorbij; ook rechts heeft last van een maatschappij die ondermijnt wordt. Echter rechts heeft geen eigen boezem waardoor ze de zondebok elders zoeken.
De zondebok zijn de minderheden. En rechts stuurt, zoals gezegd, minderheden terug naar de plek van ‘zoek het zelf maar uit’ een plek die dus geen plek biedt. Rechts maakt dus cirkels rond, waardoor de maatschappij verder polariseert, dus afbrokkelt en de wereld als een spiraal naar beneden trekt.
Dit soort overwegingen vind ik steekhoudend genoeg, om de blijdschap van de belangrijkste dag van dit jaar de gehele dag vast te houden. Zodoende voeg ik me ’s avonds genoeglijk voor het vermaledijde kastje en wacht met verheugde spanning op die eerste exitpoll. Vervolgens excelleert rechts.
Het is een niet te geloven mokerslag, die ik meteen relativeer omdat het mijn leven niet wezenlijk zal veranderen.
Waarschijnlijk is het precies dit soort relativeringsvermogen, waarop ontij welig tiert. Of met Einsteins woorden; de wereld wordt niet vernietigd door hen die kwaad doen, maar door hen die toekijken en niets doen.
Een zeurende pijn hangt over de verdere avond, en wordt verlicht door dezelfde Timmermans die zijn verantwoordelijkheid neemt en met opgeheven hoofd de ring verlaat.
Wat overblijft zijn de vele mensen waarvoor Timmermans zich hard maakt.
Het is het verhaal van de mensen die ook hij niet bereikt, waardoor stemmen verloren raken, of erger, bij een partij terechtkomen die hen niet omarmd.
Zo zal het ook met dit verhaal gaan. Dit verhaal dat droomt van het samenvallen van één wereld, omdat ik de timmerman blijf en zodoende wegen moet blijven timmeren.
Creatief leuk verwoord!!
Mijn woorden willen niet vertellen wat er gedacht moet worden, ze willen vertellen dát er gedacht moet worden.
Tot nog toe slaag ik daar niet bijster goed in. Waarvoor mijn dank; ik kan voorlopig nog vooruit met het vele werk dat ik dus nog te verzetten heb.