Hanvoertwoord

Ik timmer aan wegen

30 oktober 2025

Ik kijk niet graag tv; een geweldige uitvinding als het brein is er niet om te verweken.
Dat ik gisteravond wel aan die beeldbuis kleefde, was omdat de dag – de belangrijkste van dit jaar – werd samengevat door Rob Trip en zijn kompanen.

Verkiezingsdagen zijn de zeldzame dagen, waarop ik mijn stem kan uitbrengen, anders dan via dit zo geliefde schrift, dat vrijwel niemand meer lijkt te bereiken omdat lezen een elitaire bezigheid is geworden om je verre van te houden.

Stem mogen geven aan politiek Den Haag maakt een verkiezingsdag belangrijker dan alle andere dagen.
De dag krijgt doorschijnende vleugeltjes, sterk en slagvaardig waardoor mijn oude lijf naar het stemlokaal huppelt (ik ben geen zwevende kiezer.) Het stemlokaal is, zoals altijd, gevuld met een welwillende en betrokken vriendelijkheid. Tegen de tijd dat ik het belachelijk grote stembiljet in mijn hand gedrukt krijg ben ik dus nog blijer.
Bij Frans Timmermans kleurt het vakje rood. Dat vakje staat voor een solide en gedegen solidariteit – in de breedste zin van het woord – wat met een rustige aandacht én veel kennis onderbouwd wordt.

In afwachting van de eerste exitpoll, om negen uur ’s avonds, verweekt de rest van de dag in onnodigheden, die nodig kunnen zijn om het leven leuk te houden.
Zo zoek ik een nieuwbakken vriendin op. We matchen vanuit onzer beider neurodiversiteit en hoogbegaafdheid. Anders dan bij mij, brengt het vuur deze vrouw (jong, vanuit mijn perspectief) tot op de barricades, ware het niet dat de maatschappij zich zozeer verhard, dat dat haar anders-zijn te kwetsbaar maakt.
Dat minderheden teruggestuurd worden naar de plek van ‘zoek het zelf maar uit’, een plek die dus geen plek biedt voor – in dit geval – een grote begaafdheid, met een dito potentie, is een regelrechte kapitaalvernietiging. Timmermans begrijpt dit.

De plek van ‘zoek het zelf maar uit’ betekent betonrot in de wortels van onze beschaving. Het holt een maatschappij uit, omdat het ‘ieder voor zich en God voor ons allen’ die verbinding tussen mensen ondermijnt.
Dat verbinding het smeermiddel voor een gezonde maatschappij is, daar gaat rechts aan voorbij.
Waar rechts niet aan voorbijgaat, is aan dat ondermijnen (dat in gang is gezet door datzelfde rechts en wereldwijd steeds verder oprukt.)
Natuurlijk gaat rechts daar niet aan voorbij; ook rechts heeft last van een maatschappij die ondermijnt wordt. Echter rechts heeft geen eigen boezem waardoor ze de zondebok elders zoeken.
De zondebok zijn de minderheden. En rechts stuurt, zoals gezegd, minderheden terug naar de plek van ‘zoek het zelf maar uit’ een plek die dus geen plek biedt. Rechts maakt dus cirkels rond, waardoor de maatschappij verder polariseert, dus afbrokkelt en de wereld als een spiraal naar beneden trekt.

Dit soort overwegingen vind ik steekhoudend genoeg, om de blijdschap van de belangrijkste dag van dit jaar de gehele dag vast te houden. Zodoende voeg ik me ’s avonds genoeglijk voor het vermaledijde kastje en wacht met verheugde spanning op die eerste exitpoll. Vervolgens excelleert rechts.
Het is een niet te geloven mokerslag, die ik meteen relativeer omdat het mijn leven niet wezenlijk zal veranderen.

Waarschijnlijk is het precies dit soort relativeringsvermogen, waarop ontij welig tiert. Of met Einsteins woorden; de wereld wordt niet vernietigd door hen die kwaad doen, maar door hen die toekijken en niets doen.

Een zeurende pijn hangt over de verdere avond, en wordt verlicht door dezelfde Timmermans die zijn verantwoordelijkheid neemt en met opgeheven hoofd de ring verlaat.
Wat overblijft zijn de vele mensen waarvoor Timmermans zich hard maakt.
Het is het verhaal van de mensen die ook hij niet bereikt, waardoor stemmen verloren raken, of erger, bij een partij terechtkomen die hen niet omarmd.
Zo zal het ook met dit verhaal gaan. Dit verhaal dat droomt van het samenvallen van één wereld, omdat ik de timmerman blijf en zodoende wegen moet blijven timmeren.

Reacties:

Creatief leuk verwoord!!

Hedwig

Mijn woorden willen niet vertellen wat er gedacht moet worden, ze willen vertellen dát er gedacht moet worden.
Tot nog toe slaag ik daar niet bijster goed in. Waarvoor mijn dank; ik kan voorlopig nog vooruit met het vele werk dat ik dus nog te verzetten heb.

admin

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven