Het korte neuzen begrip
Wekelijks, of vaker, bezoek ik Berlijn, dat gemütliche huiskamercafeetje, genau wie in Berlin. Ik schrijf daar, zoals nu deze aantekening, al dan niet in aanwezigheid van mijn schrijfvriend. Of ik lees samen met mijn lief, met een genoeglijke verontwaardiging de gerenommeerde dagbladen. Soms spreek ik met de onbekende die ook in Berlijn aanlegt.
Zo was er onlangs de reislustige jongeling van begin dertig. Verre reizen maakte hem een beter mens, zo vertelde hij; ‘het in contact staan met andere volkeren maakt mijn begrip groter’. Hieruit concludeerde hij dat verre reizen goed zijn voor de wereld.
Als moraalridder kop ik in, dat verre reizen dat bepaald niet zijn, door de enorme hoeveelheden CO2 uitstoot die hiermee gepaard gaan.
Het is niet dat ik iemand vliegschaamte wil aanpraten (ik heb het zelf niet eens, het is dat ik vliegen onnodig vind) daarbij is het geenszins mijn bedoeling om iemand te schofferen, dus enige opluchting is mijn deel als ik zie dat deze jongeman geenszins verslagen is. Gemütlich praten we verder.
Aansluitend op zijn verhaal vertel ik hem enthousiast dat deze straat – waaraan dit eetcafé gesitueerd is – de straat bij uitstek is om een groter begrip van andere volkeren te krijgen.
Hoewel mijn gesprekspartner bekend zegt te zijn met deze kleurrijke straat, is het nooit bij hem opgekomen om een van de vele buitenlandse winkels binnen te stappen om zo zijn begrip voor andere volkeren te vergroten.
Het gesprek stokt als mijn mond net iets te lang open hangt; ik kan niet eens begrip hebben van een cultuur die in Nederland gemeengoed lijkt te zijn geworden; de cultuur van gemakzucht die niet verder hoeft te kijken dan een eigen neus lang is en dat is kort.
Wat kan daar goed aan zijn voor deze noodlijdende wereld?
(+/- gepubliceerd in de Koppel)