Hanvoertwoord

En leid ons wel in vervoering.

26 april 2025

Mijn correspondent veronderstelde dat ik Bachliefhebber ben (‘iedereen met een hart is dat’ schreef hij) omdat ik enkele maanden terug een kleine collectie aan cd’s met symfonie, vioolconcert en cantates van Johannes Sebastiaan Bach kocht, in de hoop me te kunnen verbinden met zijn muziek.
Zou de hij (het moet een hij zijn geweest die deze cd’s bij de platenzaak aanbood) hebben geweten dat hij spoedig een attack zou krijgen, waardoor ie voorzag dat hij óf onder de groene zoden óf in een uniforme urn zou verdwijnen, tegelijk met die liefde voor zijn Bach, die hij nog eenmaal hoopte te delen?
‘De Mattheus’ poogt dit hoopvol, hier in de kamer, terwijl ik denk ‘en leid ons niet in bekoring’, alsof deze zin niet uit het Onze Vader geschrapt is. Klassieke muziek is als een oude landloper uit mijn leven verdwenen, waardoor ik niet meer per se in vervoering raak door muziek als de Mattheus. Ook niet door een naderend Paasfeest. Dit Hoogfeest nadert nu niet, wat het voor de Mattheus wellicht extra bemoeilijkt om in mijn kamer te kunnen passen.

Toch raak ik ook nu in vervoering, zoals dat zo vaak gaat.
Ik raak in vervoering door een universeel tekort aan vervoering.
Het lijkt of mededogen schuw is geworden, waardoor het zich steeds minder manifesteert. Is het door dit tegennatuurlijk proces (mededogen is in oorsprong aanwezig in de mens) dat we steeds minder in vervoering raken? En kan daar een weg van onverschilligheid mee geplaveid worden?
Het is zonder meer erg dat niet bekend is dat onverschilligheid vele werelden doodt. En het is volstrekt logisch dat dit niet bekend is; het kan niet bekend zijn door diezelfde onverschilligheid.

Het is door een tekort aan vervoering dat verbindingen steeds verder afbrokkelen. Krachtens mijn wezen lijk ik niet anders te kunnen dan daarop te reageren.  Dit gebeurt door steeds meer in vervoering te raken door het tekort aan vervoering. Het tegendraads effect is dat ik hierdoor steeds verder van anderen af kom te staan. Ook als ik dat begrijp; heiligt het doel de middelen dan?

Ik kan daar geen antwoord op geven. Ook niet als ik aan M denk, die me onlangs nog zo sociaal noemde en me al jaren met de titel ‘vrouw van de verbinding’ decoreert. Dat dat zo is, daar lijkt het antwoord niet te liggen. Aangezien ik de verbinding net zozeer in de weg zit; ik kan, met die overdreven scherpte, wel zien dat een gebrek aan vervoering het ergste noodweer is dat een wereld kan treffen, maar die scherpte schept afstand. Bovendien; het scherp én veel kunnen zien en opmerken, kan dan wel mijn mededogen vergroten, het kalft tevens mijn mildheid af. Ik kan zo boos worden op de weerwil tegenover verbindingen, waardoor ik mijn eigen ontvankelijkheid onderuit haal. En dat is gedrag dat aanmoedigt tot afstand nemen.

Dat gebrek aan vervoering (dat zich dus direct verhoudt met een tekort aan verbinding) het ergste is, is omdat dat tekort niet gezien wordt. Want zie hoe aardig we allemaal zijn, en lief ook. En het is waar, ook ik ken veelal aardige en lieve mensen, daar is inderdaad geen tekort aan. Er zijn geen (of nauwelijks) foute mensen zijn, althans ik ken ze niet.

Helaas zegt dit niets over dit noodweer. Noodweer dat mij ook diep treft. Vooral omdat ik steeds beter ben gaan begrijpen hoezeer het begrip verbinding is uitgehold tot een nietszeggende frase. Dat ik daarop moet reageren  – krachtens mijn wezen, dat ik steeds meer mag zijn – maakt me dus een lastige. Daartegenover staat dat verbinding, als hol begrip, uiteindelijk duizend maal lastiger is.

En dát is wat me in vervoering brengt, zoals deze dag me in vervoering brengt.
Niet op de laatste plaats door de uitvaart van paus Franciscus.  Ik app vele mensen (lees; de weinige mensen die ik nog ken, en die zich nog wel met mij verbinden) in de hoop dat ik met hen mijn vervoering kan delen.
Terwijl ik naar de Eucharistieviering kijk (de Trouw kopt in de middag; ‘een katholiek spektakel’, wat het voor de goed verstaander juist niet is) schrijf ik dat deze dag een dag van internationale rouw had mogen zijn. Niet omdat ik voor of van de paus ben, dat ben ik niet, maar omdat ik door zijn dood weer zie, voel en weet hoezeer ik van de verbinding ben. En dát maakt zichtbaar hoe dit thema wereldwijd een hardhandige dood moet sterven.
Het treft me dan ook diep dat het koningshuis, met een koning die onlangs nog over verbinding sprak, het af laat weten en zich in feestvreugde hult. Terwijl de uitgestorven zondagsrust wel in acht neem wordt genomen, laat dit genoemde huis een uitgelezen kans, om een statement te maken – juist omdat het Koningsdag is – liggen. Ik vind dit schokkend erg.

Ik ben blij dat ik een reactie krijg als; ‘niet weten wat van zo’n situatie te moeten vinden’ waarbij de vraag wordt gesteld of je moet rouwen of het leven juist moet vieren.
Dat ik mijn mening graag poneer, betekent niet dat het erom gaat iets te vinden van een situatie. Ik ben er zelfs van overtuigd dat het mooier is om niets te vinden; de weg van de zoektocht is zoveel belangrijker. Zoeken zit zoveel ruimer in zijn vel dan vinden,
Het is precies daarom dat ik graag uitnodig tot denken over universele vraagstukken. Want is het niet zo dat wij zelf die universele vraagstukken zijn? En vraagstukken hebben het op de eerste plaats nodig overdacht te worden. Dit dit totaal vergeten lijkt te zijn daarin lopen wereldleiders voorop. Dus haal de filosofen (en desnoods Bach) maar onder het stof vandaan.

Ik heb Bach inmiddels verruilt voor de lichtheid van John Denver, wat wellicht iets over een afwezig hart vertelt.
Rest me verder niets anders dan me in rouwkleren te hullen, wat zich beperkt tot een rouwband. Een bizar detail is dat rouwbanden enkel in sportwinkels te bestellen zijn. Is het dan nog steeds zo dat sport verbindt, mijn beste hooligan?
Voor de zekerheid maak ik de rouwband zelf.

 

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven