De andere goegemeente
Het leven is weinig anders dan het cirkelen van een geschiedenis. Ik vermoed zelfs dat dit bevestigd wordt door de razendsnelle technische ontwikkelingen, die vooruitgang heten.
Dit vooruit hollen kan even zozeer gezien worden als achteruitgang, omdat dit hollen voorbijgaat aan de geschiedenis. Of met de woorden van mijn neefje (die later afstudeerde aan de technische universiteit) ‘waarom moet ik geschiedenis leren; het is toch al gebeurd.’
Dat de geschiedenis zich herhaalt, is een aardig ingeburgerd idee. Toch zijn er duizend en nog wat reden te bedenken om niet naar die geschiedenis te kijken. Die duizend en nog wat redenen zal ik bij lange na niet allemaal begrijpen; toch begrijp ik de tendens om niet terug te kijken. Voorwaarts gaan lijkt vele malen makkelijker, dan de schade uit het verleden opmeten.
Dat er schade is, in het persoonlijk leven én in het leven wereldwijd staat vast. ‘En nu door’, wordt dan gedacht.
Dit is een keuze die ik weliswaar begrijp, maar die ik vaak niet wil begrijpen. Dit laatste wordt aangestuurd door mijn eigen leven, want op het moment dat de geschiedenis mij inhaalt is die keuze ver te zoeken.
Mijn leven kent vaak genoeg niet de luxe van ‘en nu door’ en vele depressies zijn daar overheen moeten gaan om dat te ‘verzachten’. (Ook een depressie kijkt niet terug, in die zin is ook dat een luxe, al is het een dodelijke surrogaat dat ik beslist niet bij kan hebben.)
En zo moet ik, ook in mijn persoonlijk leven, terugkijken. Want mijn geschiedenis lijkt zich weer te herhalen, nu ik het leven aan mezelf poog te geven, en ik, als andere eend, de minder aangepaste vorm van die eend ambieer.
Een andere eend is een vreemde eend voor een goegemeente die kwijlt, geilt, gilt en stuitert (en wat al niet meer) bij alles wat anders is.
Dat ‘anders’ hierdoor aan het kortste eind trekt is de logische teneur van een goegemeente; een goegemeente bestaat namelijk bij de gratie van het ‘niet-anders’ zijn (wat een uitstekende keuze zou is, als die keuze er was.) En het ‘anders zijn’ moet in twijfel worden getrokken, wil een goegemeente zichzelf serieus nemen.
Vanaf mijn jongste jaren moest mijn ‘anders zijn ‘getorpedeerd worden. (Het waarom laat ik hier achterwege, net als het duiden van dat anders zijn.) Dit torpederen gebeurde op verschillende manieren. De meest gebruikte en efficiënte manier was en is het doodzwijgen van het ‘anders zijn’. (Iets wat geen naam heeft bestaat niet.)
Dit structureel negeren gebeurde zodanig, dat het nodig was om mezelf ook te vermijden, zodat mijn overlevingskansen vergroot werden. Deze extreme aanpassing resulteerde in een grote sociale vaardigheid, waarmee ik in tal van situaties terecht kon. (Dat die situaties hierdoor uiterst gevaarlijk kunnen worden, wordt zelden gezien.)
Dat ik een soort goegemeente in eigen persoon moest worden werd dus mijn schild. Een beschermingsmechanisme dat zichzelf ondergraaft, aangezien dit mechanisme niet laat zien hoe hoog de nood is, waaruit het geboren is.
Minder eenzaam maar gevaarlijker is, is dat dit beschermingsmechanisme het voor de ander enorm makkelijk maakt om aan mijn leven te haken terwijl dat niet kan. Mijn intrinsieke leven is immers uit me ‘geslagen’.
Eigenlijk heb ik het nodig om bij ander aan te haken. Dat dat laatste ook nauwelijks lukt is door datzelfde beschermingsmechanisme, dat zich jarenlang heeft geplooid naar de onmogelijke gemeenschappelijke deler van het ‘niet-anders’ zijn, wat regelrecht naar misbruikende situaties leidt, ongeacht de intentie van de ander.
Behalve dit is het meer dan schadelijk dat het ‘anders zijn’ een levenslang gevecht moest worden. Een gevecht dat ik in de wilgen poog te hangen, wat niet geaccepteerd wordt, want het gevolg is dat ik wederom wordt doodgezwegen, ontweken, genegeerd en vermeden.
En zo cirkelt de uiterst pijnlijke geschiedenis, waaruit ik slechts uit twee kwaden lijk te kunnen kiezen, het is of mezelf aanpassen of geen aansluiting meer kunnen vinden.
En ik voel hoezeer ik uiteen gereten wordt.