Consult op recept
Ik schrijf graag onzinnige verhalen.
Dat in mij geen onzinnigheid te vinden is, maakt me een zwaar gehandicapte schrijver.
Gelukkig hoef ik maar één stap buiten de deur te zetten en ik word door onzinnigheden overspoeld. Gretig open ik mijn armen, en de absurditeit stroomt als vanzelf in dit verder lege lijf.
Een correctie is nu meteen nodig, dit lijf is inderdaad leeg, en is tevens tot de nok gevuld met woorden. Ik blijk nu plotseling een nok te hebben, terwijl ik gewoonlijk in termen als kelders denk. Enfin, ik ben niet vies van zolders, er zal meer licht en lucht komen, althans laat ik dat met enig optimisme hopen. De nok dus.
Het jarenlang spreiden van armen heeft stapels dwaze woorden in die nok opgeleverd. Ik weet alle woorden nog. Dat noemen ze een fotografisch geheugen. Dat zien ze verkeerd. Dat kan ook niet anders; er is niemand die mijn geheugen kan zien. Alle woorden weten, houdt niet als vanzelf in dat ik me ook maar één woord herinner.
En daar is dan weer dat lege lijf. (Een leeg lijf zou ik als onzinnig kunnen betitelen, maar dat doe ik niet, ik ben wel gek om dit lijf als onzinnig te betitelen.)
Gelukkig heb ik een arts die me helpt met het lege en het volle dat ik ben.
Dat ik een dokter heb, daarin ben ik niet de enige; iedereen heeft een dokter. Het is dat er genoeg mensen zijn die een leven lang niet bij hun dokter komen, omdat ze hun onzinnigheid als zinnig ervaren, wat een hele goede reden is om naar de dokter te gaan, maar laat ik me niet met iemands anders gezondheid bemoeien.
Mijn arts vertelt dat ik de woorden die ik weet kan gaan herinneren. Dus ik doe mijn best. En warempel, met een bovenmatige inspanning ga ik me woorden herinneren.
Zo komt de onzinnigheid tot leven in dit lijf. Anders gezegd; door het herinneren, weet ik dat het beter is niet te herinneren.
Dat maakt dokters onzinnig. Tel daarbij op dat het juist diegenen zijn, die dokters nodig hebben, die niet gaan, en de onzinnigheid van dokters is compleet. Hoog tijd dus om weer eens een dokter te raadplegen.