Anny
Mijn goed gevulde gereedschapskist is van een onopvallend grijs. De vaardigheid, waarmee ik het gereedschap hanteer, lijkt kleurrijker. Toch is dit hanteren nauwelijks meer dan een goed geolied ambacht. Het ambacht van het openen van stugge gesprekken, tot het ontwapenen van heftige ruzies.
Dit uit nood geboren ambacht maakt aantrekkelijk én eenzaam. Ik ben namelijk niet mijn ambacht. En voor wie of wat heb ik dit ambacht nog nodig? Dat ik de inmiddels hoog gekwalificeerde gereedschapskist zoveel mogelijk dicht wil houden, is voor mij – en bepaald niet voor anderen – volstrekt plausibel.
Toch, die vermaledijde kist springt nog altijd open, zodra ie een mens in het vizier heeft. Dat dat heel soms prachtig uit kan pakken – gister in de vroege ochtend, blauwbekkend op de camping – heeft de schoonheid van een ingetogen feest. Met dank aan Anny. Met een open en begripvolle directheid reikte ze voorbij die aantrekkelijke gereedschapskist. En dat brengt me waar ik zijn moet. Dicht bij mezelf; daar waar mijn vleugels en energie liggen.
In het tweede mooie gesprek van gister, is het weer de geoliede gereedschapskist die z’n werk doet. Ook omdat deze gesprekspartner de wijdheid van haar geest niet kan/wil (ver)kennen (zoals dat doorgaans met gesprekspartners gaat.) Hierdoor kunnen zelfs de meest geschikte woorden niet verbinden. En één zin was zozeer niet geschikt dat ie blijft resoneren door mijn lijf. De mokerslag (uit haar of mijn gereedschapskist?) die dat geeft, dreunt met een felheid na, waardoor ik deze ochtend compleet verslagen wakker word.
Bij deze mijn diepe excuses aan alles in mij.
En ja, ik zal zorgen dat de openspringende gereedschapskist weer voor dagen dicht zal blijven. En dat betekent dat ik mensen moet mijden als de pest. Dat mag zonder meer; het maakt me (overwegend) completer.
En een fitter mens, weet ik weer nu de avond valt. Want ook zesendertig uur later trekt de mokerslag nog steeds zijn sporen.