Hanvoertwoord

Anny

19 augustus 2026

Mijn goed gevulde gereedschapskist is van een onopvallend grijs. De vaardigheid, waarmee ik het gereedschap hanteer, lijkt kleurrijker. Toch is dit hanteren nauwelijks meer dan een goed geolied ambacht. Het ambacht van het openen van stugge gesprekken, tot het ontwapenen van heftige ruzies.
Dit uit nood geboren ambacht maakt aantrekkelijk én eenzaam. Ik ben namelijk niet mijn ambacht. En voor wie of wat heb ik dit ambacht nog nodig? Dat ik de inmiddels hoog gekwalificeerde gereedschapskist zoveel mogelijk dicht wil houden, is voor mij – en bepaald niet voor anderen – volstrekt plausibel.

Toch, die vermaledijde kist springt nog altijd open, zodra ie een mens in het vizier heeft. Dat dat heel soms prachtig uit kan pakken – gister in de vroege ochtend, blauwbekkend op de camping – heeft de schoonheid van een ingetogen feest. Met dank aan Anny. Met een open en begripvolle directheid reikte ze voorbij die aantrekkelijke gereedschapskist. En dat brengt me waar ik zijn moet. Dicht bij mezelf; daar waar mijn vleugels en energie liggen.

In het tweede mooie gesprek van gister, is het weer de geoliede gereedschapskist die z’n werk doet. Ook omdat deze gesprekspartner de wijdheid van haar geest niet kan/wil (ver)kennen (zoals dat doorgaans met gesprekspartners gaat.) Hierdoor kunnen zelfs de meest geschikte woorden niet verbinden. En één zin was zozeer niet geschikt dat ie blijft resoneren door mijn lijf. De mokerslag (uit haar of mijn gereedschapskist?) die dat geeft, dreunt met een felheid na, waardoor ik deze ochtend compleet verslagen wakker word.

Bij deze mijn diepe excuses aan alles in mij.
En ja, ik zal zorgen dat de openspringende gereedschapskist weer voor dagen dicht zal blijven. En dat betekent dat ik mensen moet mijden als de pest. Dat mag zonder meer; het maakt me (overwegend) completer.
En een fitter mens, weet ik weer nu de avond valt. Want ook zesendertig uur later trekt de mokerslag nog steeds zijn sporen.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente verhalen:
Voor daar waar geen plaats is
04 november 2026
Iedereen komt altijd op de eerste plaats. Ik heb geen idee hoe het anders moet. Dat kan ook niet, want er is niemand anders dan die iedereen. Dit impliceert dat ik niet besta. Waardoor iedereen nog altijd, als vanzelf, op die eerste plaats komt. Dat dat me destijds heel aantrekkelijk maakte, is gebleken. Echter nu die iedereen allang zijn of haar eigen weg is gegaan – omdat de levens van iedereen dat klaarblijkelijk doen – ben ik een nodeloos object geworden dat eerder in de weg staat, dan dat het aantrekkelijk is. Dit wordt bekrachtigd door het tijdperk van ieder…
Mij niet gezien
03 november 2026
1) Met handen en voeten vastgeketend aan shit. Vanaf de geboorte, waarschijnlijk eerder. (Niet dat dat gezien wordt.) 2) Zonder die handen en voeten is beschermen tegen nog meer vuil vrijwel onmogelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 3) Het om moeten komen – in dat vuil – is dus onvermijdelijk. (Niet dat dat gezien wordt.) 4) En dat er dan toch een leven bestaat dat, zelfs als het vuil voorbij dat leven reikt, weigert om om te komen. (Niet dat dat gezien wordt.) Mensen kijken niet, mensen denken niet. Daar doen ze hun voordeel mee. Dus wie ben ik om…
Voordelig feestje
Het is bijna zover; het driejarig jubileum zal losbarsten, want net als elk jubileum verdiend ook dit jubileum aandacht. Te meer omdat dit jubileum gebukt gaat onder het grote vriendelijke vergeten. Niet via mij uiteraard; ik ben niet van het vergeten, bovendien ben ik niet vriendelijk. Het is dat dit jubileum door vrijwel alle anderen – vriendelijk of niet – vergeten wordt. Maar voor dat u denkt dat ik treur, nee, verre van. Ik lig namelijk niet alleen in de Morpheus’ armen, ik waan me zelfs in de armen van Yesilgöz; ik heb weliswaar geen nareis, maar wel voordeel op…
Scroll naar boven