Het bestuur presenteert
Ik werd als eeuwige praatpaal zozeer geënthousiasmeerd door de nimmer aflatende stroom aan wonden die ik hoorde, dat ik een ideële stichting voor wijdverbreide haperingen heb opgericht. Met meer overmoed dan handelskennis heb ik me tot voorzitter, secretaris en penningmeester gebombardeerd en zie; het bestuur was gevormd.
Hier een kort verslag van wat er als volgt gebeurde.
De Stichting van Wonden en Haperingen wendt zich vervolgens tot de Kamer van Koophandel. Daar blijkt dat de god van de handel niet bepaald meewerkt, want zowel de voorzitter, secretaris als penningmeester van de nieuwbakken stichting, worden aangekeken alsof ze Argus in eigen persoon zijn, die onmiddellijk gedood dient te worden door Hermes, waaruit weer blijkt hoezeer macht en geld tegen elkaar aanleunen.
Gelukkig heeft ons nieuw bestuur zelf ook pijlen in de koker; het schermt met wijlen vader die jarenlang voorzitter is geweest bij de KvK.
En jawel, dat blijkt de Sesam uit Ali Baba en zijn veertig rovers. Er wordt zelfs een rode loper uitgelegd. Hoe krijg ik dit verzonnen.
Dit krijg ik verzonnen omdat de KvK de nieuwbakken stichting zo snel mogelijk wilt afwimpelen.
Zodoende biedt de KvK de Stichting voor Wonden en Haperingen alras korting (ik weet niet eens waarop) en wordt de stichting geattendeerd op de Pro Deo notaris en dito advocaat.
Vader zal ook hiér een teveel aan potjes gebroken hebben waardoor de ideële stichting zo snel mogelijk naar het rariteitenkabinet moet worden verwezen, of naar het hoogpolig tapijt, waaruit de loper zelf bestaat. Dat wonden en haperingen nog altijd onder een tapijt horen illustreert meteen het belang van deze nieuwe stichting.
Het bestuur laat zich dan ook niet uit het veld slaan.
De secretaris schrijft brandbrieven naar Haagse ministers en andere bestuurders elders in het land, in de hoop zo de wijdverbreide wonden op de kaart te zetten.
Er worden pamfletten gedrukt om aan kerk- en andere deuren te nagelen.
Opdat niet langer vergeten wordt, worden gerenommeerde kranten tot plaatselijk sufferdjes voorzien van advertenties om bekendheid te geven aan bekende wonden.
Tenslotte leurt de penningmeester met kleurrijke brochures langs het bedrijfsleven om geld los te peuteren, zodat wonden vertroeteld konden worden in Zwitsers sanatoria.
Het vele werk ten spijt; reacties blijven in zijn geheel uit. Hieruit kan het bestuur niet anders dan concluderen dat het zeer ongewenst is om oud en/of nieuw zeer aan de man te brengen, wat nogmaals het grote belang van deze impopulaire stichting laat zien.
Na een bewogen raadsvergadering kunnen de voorzitter en de secretaris niet anders dan de penningmeester gelijk geven dat de stichting een vroegtijdige dood moet sterven. Het bestuur wordt ijlings ontbonden.
Nu, jaren later, treur ik er allang niet meer om. Ik hoef de praatpaal niet meer te zijn. Sterker nog; praatpalen bestaan niet meer. Ze zijn volstrekt overbodig geworden, omdat iedereen iedereen kan bereiken door de mobiel.
En zie hoezeer het contact zich nog meer vereenzaamt.
Misschien wordt het toch weer tijd om het ontbonden bestuur bijeen te roepen.