(6) Zwemmen
Functioneringsgesprekken functioneren niet; Agnes is allang onzichtbaar geworden in de kantoortuin waar ze geroutineerd het complexe cijferwerk verricht.
Is het de tijd, die van een wervelwind een meubelstuk maakt; de wendbare bureaustoel die het zittende kantoorleven vergemakkelijkt? En is het mogelijk om van een bureaustoel te weten dat ie accuraat werk én onder de maat levert? (Want hoeveel meer geavanceerd is ie, dan zichtbaar?)
Agnes is het fonkelen van elfjes, dansmariekes, een draak, tovenaar, piraat of ander geboefte; ze is niet minder dan méér dan bovenmatig; ze is alles. De triomf van het bestaan. De god van de ouders. Ouders die zich ijveren in gebed, in de naam van de vader, de zoon en de heilige geest.
‘De engel des Heren heeft aan Maria geboodschapt en zij heeft ontvangen van de heilige Geest’. Wees gegroet Maria. Wees gegroet heilige Agnes, die zo wonderschoon en zo lief en de wervelwind van ons midden. Agnes voelt hoe heerlijk de versmelting is van een drie-eenheid die haar ouders creëren om haar. Want alles is ze, alles wil ze. Was de slijtage in Agnes’ schouders toen al zo groot?
Agnes dwaalt door de fonkelende kelder van de grote winkel waar alles te krijgen is, wat zij niet heeft. Agnes heeft alles; Agnes is alles en met haar hand glijdt ze langs de betoverende pakjes van elfjes tot ander geboefte.
Agnes zou zo graag iets zijn geweest; een dansmarieke of een andere held. Maar het moest het kieltje met bijpassend hoedje zijn, uit dat blauwe lapje stof met die nietszeggende print. En zie hoe moeder vol trots glimt om haar creatie die ze naar de Apollo brengt, de plaatselijke zaal die als theater dient.
Uitgelaten kinderen vullen de zaal waar komieken uit deze kleine stad de bonte middag ontvouwen alsof er maar één middag is.
‘Dat is ook zo’, weet Agnes. Vastelavundj is het moment waarop zelfs oesters openbarsten.
De golven met kleine zachte zeekoppen, slaan om Agnes benen. Deze zomerdag is guurder dan een zomerdag in Spanje moet zijn. Vader heeft het oranje windscherm opgezet en is verdiept in de Telegraaf van enkele dagen oud, die hij heeft weten te kopen bij een straatventer. ‘De zwartjoekel’ zegt vader, als blijkt dat hij teveel aan peseta’s heeft betaald voor dat vod. Moeder ligt onder een oranje parasol te slapen als Agnes de zee inloopt.
Ze is een eind uit de kustlijn als ze onverwacht gegrepen wordt door een onderstroom die haar naar beneden trekt. Haar jonge armen en benen doen hun uiterste best om uit deze genadeloze val te ontsnappen, terwijl Agnes weet dat haar ledematen die kracht niet hebben. Agnes heeft alles, dus ook het einde. Vredig sluit ze haar ogen, om de vriend te omarmen die iedereen wacht.
Even onverwacht als de onderstroom voelt ze kordate armen die om haar heen slaan. Gewapend met deze onbekende armen, vecht ze zich opnieuw naar het leven.
Oesters barsten open, en de oude Apollozaal juicht als Agnes naar voren wordt geroepen. Natuurlijk wordt Agnes naar voren geroepen, Agnes moet wel de zichtbare zijn, met alles wat ze heeft en alles wat ze is. Geroutineerd stapt ze voor het eerst op het podium, en een liefde wordt geboren waardoor oesters onmogelijk meer kunnen sluiten.
De ene arm houd Agnes stevig vast, de andere trekt haar hoofd boven het vredig golvende water. Al ploeterend bereiken de twee meisjes de grond onder hun voeten. Verbaasd kijkt Agnes naar het leven dat ze ziet in het gebruinde gezicht van het grote meisje, dat met haar verder loopt tot de zee achter haar ligt.
Vader verdiept zich in het vod, moeder wordt wakker; beiden schenken haar verhaal geen aandacht. Agnes kan alles. Agnes is alles; ze is meer dan een god, ze is al talloze malen herrezen uit deze dood.
De wendbare bureaustoel kraakt, onder het gewicht van zoveel meer dan een kantoortuin.
Dit zegt niets over de accuratesse waarmee Agnes werkt, niets over haar opmerkzame geest, niets over de helderheid waarmee ze het leven beziet én niets over functioneringsgesprekken. Dat functioneringsgesprekken niet willen functioneren is omdat kantoortuinen niets boven het maaiveld dulden.
Onverwacht staat Agnes op en beent zich een weg door de grote ruimte die zó klein is dat ie met gemak in haar hand te dragen is. Ze is verbaast dat ze dat niet doet; ze laat zelfs het spreekwoordelijke koffieapparaat links liggen en loopt richting huis. Van verre ziet ze hoe de opgeschoten loten in haar tuin haar een welkom wuiven. ‘Mocht er al een tuin bestaan’ mijmert Agnes ‘dan is het deze.’ Zonder één moment van twijfel belt ze haar baas om te zeggen dat ze de resterende dagen van de week thuis blijft. In het dagblad dat ze openvouwt leest ze het artikel over Cees Nooteboom, die gister overleed. Uit haar boekenkast pakt ze ‘rituelen’ en verdrinkt in zijn woorden.
Dit is mijn eerste Agnes verhaal.
Ik ga verder zweven door de website op zoek naar een ander Agnes verhaal.
Hé, er is een Agnesverhaal gevonden én lezen. Daar zal mijn alterego blij mee zijn, vul ik in. Wellicht komt er een extra ‘kopje’ voor de Agnesverhalen, al zijn ze enigszins te herkennen aan de nummering; er zijn er nu 7) of misschien worden deze verhalen ook een boek in wording. Hoe dan ook, dank voor het lezen. Agnes 🙂