Zand
Voordat ik vannacht mijn doden moet sterven
trekt in luttele seconden dit leven voorbij;
verbrijzelde seks, stukgeslagen tegen een willekeurige voorruit
die van mij blijkt te zijn. Nergens leer ik zoiets te hebben
want zie, de ijver waarmee me wordt geleerd zelfs minder
te hebben dan dit lijf, trekt onvermoeibaar voort.
Lullige manieren van penetreren rijgen zich aaneen
als plastic parelsnoeren van goede bedoelingen
en naarstig wordt gezocht naar bedevaartsoorden;
want ook dit leven moet toch een feest en zo.
En niemand die iets ziet, niemand die iets vraagt.
Werkelijk niemand die iets fout doet; vergeven is zinloos.
Ik weiger de uitgestoken hand, met de te kussen zegelring
en hoor de woorden ‘waarom moet jij altijd zo moeilijk doen’.
Ik sterf terwijl ik wakker schrik. Een groteske vertwijfeling
slaat toe; is het wel aan de mens om wakker te zijn?
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden
Naschrift.
Als ik 50 euro per uur zou verdienen, wat allang niet meer veel is voor een hoogopgeleide, dan zou ik met het schrijven van dit gedicht al minstens 250 euro binnengeharkt hebben. Echter het is de achterliggende ervaring die de echt astronomische bedragen uitschrijft. Dat zijn rekeningen die zozeer onbetaalbaar zijn, dat ze zich enkel laten afkopen door de dood.
En dan weigeren we te spreken over een crimineel circuit!!!?!?
Hoe toch op zeg, als we het crimineel circuit al niet zelf zijn, houden we het in ieder geval wel in stand.
Hannek.