Onwennig
4 augustus 2026
Het behoeft geen tranen;
verlatenheid past me als de zee bij het strand.
Dat ik vergeet dat ik verlaten ben, dát behoeft tranen.
vergetelheid houdt een herhaling in stand;
het iedere dag verlaten worden is mogelijk
door het idee dat ik niet verlaten ben.
Datzelfde idee blijft zich ijveren voor de ander
waardoor ik mezelf blijf verlaten.
Zou het kunnen dat er getijden zijn omdat zee en strand
niet aan elkaars nabijheid kunnen wennen?
Reacties:
Recente gedichten:
Verlorenschap
8 november 2026
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.