Hanvoertwoord

Over honderd jaar zijn we allemaal dood

26 juni 2026

Honderd jaar later.
Het noodweer slaat toe. Hitte verzengt
en de bliksem knettert onafgebroken om elk imperium
(zorgvuldig, blindelings, nietsontziend of aandachtig grootgemaakt)
de kraaienmars te laten lopen.

Het voor-altijd-in-ons-hart blijkt een onweerstaanbare farce
die vervaagt op zerken, die worden geruimd voor nieuwe doden
(alsof de dood een tijdsbestek kent.)

Kan het werkelijk waar zijn
dat zelfs dat immense imperium (mét eeuwigheidsgarantie)
waarin ik kind moest zijn, de dood vond?
En dat het me nog altijd voor dood achterlaat
omdat dat is wat imperiums kunnen?

Imperiums; zorgvuldig, nietsontziend of aandachtig grootgemaakt;
ze kennen geen waarde (en al helemaal niet over honderd jaar.)
Waarde zit ‘m in het weten daarvan!

(En ik bid dat ik dát mag weten.)

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente gedichten:
Verlorenschap
8 november 2026

Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan

Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026

Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.

Lief appverkeer in de vroege ochtend (ook wel poëzie genoemd.)
31 oktober 2026
Scroll naar boven