Over honderd jaar zijn we allemaal dood
Honderd jaar later.
Het noodweer slaat toe. Hitte verzengt
en de bliksem knettert onafgebroken om elk imperium
(zorgvuldig, blindelings, nietsontziend of aandachtig grootgemaakt)
de kraaienmars te laten lopen.
Het voor-altijd-in-ons-hart blijkt een onweerstaanbare farce
die vervaagt op zerken, die worden geruimd voor nieuwe doden
(alsof de dood een tijdsbestek kent.)
Kan het werkelijk waar zijn
dat zelfs dat immense imperium (mét eeuwigheidsgarantie)
waarin ik kind moest zijn, de dood vond?
En dat het me nog altijd voor dood achterlaat
omdat dat is wat imperiums kunnen?
Imperiums; zorgvuldig, nietsontziend of aandachtig grootgemaakt;
ze kennen geen waarde (en al helemaal niet over honderd jaar.)
Waarde zit ‘m in het weten daarvan!
(En ik bid dat ik dát mag weten.)
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.