81
Voor Marianne.
Het was in enkele maanden tijd
dat haar leeftijd zo snel vorderde, dat ik met grote bokkensprongen
zoveel jonger werd dat het volstrekt onlogisch is dat we ooit dachten
even oud.
Dat we ooit even oud,
is enkel omdat zij – door haar onverstoorbare vrijheid –
niet aan leeftijd gebonden was. Dat ze daar inmiddels te oud voor is, is
waarschijnlijk niet waar.
Haar oudheid laat haar onverstoorbaar dwalen en
maakt haar jong als altijd. Toch; ik zie hier een oude behoeftige vrouw
die niet meer kan. En die dat niet meer weet.
Gelukkig mag dat,
net zoals het mag gelukkig te zijn
in de vrijheid, die een zelf zichzelf weet te geven. Dat te kunnen
bestaat niet uit leeftijd; het bestaat uit wijsheid en zo zegt deze
lieve, oude dame dat ze spoedig komt.
‘Want gauw genoeg wordt het zomer’,
zegt ze, ‘en dan kan het’ – wat niet kan – en ik zie hoe haar linkerhand
onophoudelijk de rechter minnekoost, omdat de onzichtbare
zwaluw zo onverzadigbaar.
Hoe zou ik
– in haar lieve aanwezigheid – nog langer kunnen begrijpen
dat de koude winter zonet zijn jas van zolder heeft gehaald
om voor het eerst naar buiten?
Neen, het kan niet anders
dan dat het spoedig zomer wordt. Dus kom, mijn lieve oude vriendin.
Kom vandaag nog. De zon staat strak aan de hemel
en wat is het lekker warm.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.