Gedicht 26 voor B
Hoogstwaarschijnlijk kunnen wij altijd wel opnieuw
(en opnieuw en opnieuw) samengaan in de volstrekte nutteloosheid
van het samengaan, wetende van het zo verrekte
alleen en dat dan samen.
En laten we dat vandaag dan weer doen, dat opnieuw
van die allereerste keer die zo naadloos blijft, omdat er niemand is
die zo alleen als jij. En ik, die de rozen blijft tellen die ik nooit
kreeg. Alsof dat zou moeten. Nee, niets is nodig
nu jij de allereerste bent en die allerlaatste wordt
waardoor ik eenzaamheid (die er altijd al was) zie en omhels en kan
er dan iets mooier, dan samengaan met jou in alweer zo’n argeloze
dag. Nee, nergens kan het goed zijn
uitgezonderd uitzonderlijke dagen
als deze, waarin ik zó moe en alleen, zoals jij en dan
niets meer hoeven, dan het niets meer hoeven en dat dan samen. En
zie je; die twee geluksvogels (tot en met het oneindige) dat zijn wij.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.