Gebeurtenissen in het verleden bieden garanties tot voorbij de toekomst
En al die jaren liep je mee.
Je liep mee met een leven
dat geen houvast vond in dat leven;
dat leven dat zich niet kan zetten in dit lijf.
En toen volgde jouw snoeiharde vraag.
Want echt, je had geen idee
wat gebeurd was.
Het zijn die snoeiharde momenten
die voelen hoezeer ik in de steek gelaten ben.
Een in de steek gelaten zijn als een status quo;
iets anders heeft geen bestaansrecht gekregen.
En vooruit, toch een antwoord op jouw vraag.
Dit was wat gebeurde tot in het oneindige;
het zozeer in de steek gelaten zijn
dat ik mezelf in de steek moet laten
(waardoor niemand overblijft)
(die begrijpt dat dit dodelijker is)
(dan een messteek van de godgeklaagde vraag)
(die dodelijker is dan een dood kan zijn)
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden