De wankelbaren
De flinterdunne vellen, die ik om mijn lijf draag
hebben hun kracht verloren. Enkel het knisperen is nog zichtbaar
voor wie zijn oren te luisteren legt.
Och, oren. Oren zijn er enkel voor hen die weten dat het leven
zich geenszins achter vellen kán verschuilen. En vertel mij toch
wie het is, die daar naar durft te leven?
Ondertussen zal ik luisteren naar dit hoogste lied
dat ergens in mijn binnenste danst. God is niet te hebben zó mooi.
En voordat ie zich kan vestigen, sluit ik de tent.
Die tent van flinterdunne doeken, waaruit elk houvast geslagen.
En harder nog dan dat. En er is niemand die oren kan hebben
naar de pijn die dat omvat.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.