C’est normal
Zeven sloten te gaan.
Ook op dagen als deze waarin lede koffietafels
en goedgevulde zalen van ‘ons kent ons’ vastgrijpen
aan een gedeeld verleden dat er niet langer blijkt te zijn.
Zeven sloten te gaan
door een teveel aan zo’n verleden, tergend alleen
én verboden bovendien, want ons kent ons. En niemand
die de moeite neemt ook maar iets te kennen.
Zeven sloten te gaan.
Zelfs op de dag waarin de dood zich laat zien
als een magere Magere Hein die familie wenst te worden.
Of toch maar niet.
Zeven sloten te gaan. Elke dag. En tegelijk. C’est normal.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.