De afgesnedenen
Het alleen zijn vult deze kleine veranda
waar wind zich moeiteloos gewonnen geeft. Wolkenkoppen
lichten op, daar waar de zon een laatste stuiptrekking
en het is bijna warm te noemen.
Kakofonisch gezang, waarmee vogels
hun onzichtbare instincten volgen, onderstreept de zegening
van deze overweldigende stilte die exact in de pas loopt
met het alom vertegenwoordigde alleen.
Ik hoef mijn hart niet langer vast te houden
zodra ik het alleen zijn vind. Dat mateloos geduldige
dat op me wacht als de beste vriend, die ik jaren ben geweest
voor al diegenen die mijn routes ontwortelen.
En verguld met het puntgave van het alleen
zoek ik naar jou; alweer denk ik dat de legio te belopen routes
deelbaar zijn. Of anders toch de liefde waarin jij gelooft.
En warempel ik vind je, ik vind je in het niet delen.
Het vertrouwd stilzwijgen treft me aangenaam.
Pas veel later stokt mijn adem, wordt mijn pas afgesneden;
ik vind je, en weet dat je niet te vinden bent.
En het alleen sterft zijn dood opnieuw overnieuw.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden