99
Voor even liep ik over de sleet
van het zijn gangetje gaan. Zo’n ingesleten spoor
dat veiligheid garandeert. En wat was het heerlijk gewoon.
Zo gewoon dat het leven vergeten kan worden.
En net als ieder ander deed ik dat.
Met een groot gemak hobbelde ik
op een dagelijks ritme dat niets van me vroeg.
Geen enkele gedachte was meer nodig
dan de gedachte mee te gaan met hen
voor wie het leven zo heerlijk gewoon
en verder niets is. Zo’n leven dat door het leven rolt
zonder zich te verhouden met dat leven.
Hoe ongezien het leven ook is dat niet bevraagd wordt;
ik hoorde hoe mijn leven lachte van geluk,
en geluk is me zo onbekend dat ik niet anders kon
dan hartstochtelijk meedoen.
Ik mengde me in feesten, en zong het hoogste lied.
Ik bezocht musea, en voegde me ongegeneerd bij kunstenaars.
Ik regelde kleine proeverijen, voor een uitgelezen gezelschap.
Ik ging bij dé boekenclub, met de inbeelding erudiet te zijn.
En dat meedoen werd bij wet gestimuleerd.
Door de meedoenregeling kon ik speculeren op de beurs
en ook dat legde me geen windeieren. En toch;
ik bekocht het. De sleet is niets anders dan een dood spoor.
Dat ik wolken zag alsof ik ze zag
en dat ze zo zacht; zacht en zo doorzichtig.
Bijna dan toch.
Bij de ingang rechts
– of zo u wil, bij de uitgang links –
is een complete Billy gereserveerd voor gedichten;
de aanblik van de veelal broze boekjes maakt me gelukkig
De zon is er altijd.
Net als het zoeken naar die zon.
Ook op ‘n prachtige dag als deze
ligt ie zelden op loopafstand.