94
Het is zozeer overal dat het niet opvalt
dat ik me al die lange jaren heb vergist.
Ik vergiste me in het leven. Want hoe kan ik weet hebben
van een leven. Geen idee. Ik kan geen idee hebben.
Zoals ik geen weet heb van de liefde
met een hart dat geen onderscheid kent en openligt
waardoor het bij elke aanblik versmelt.
Vergissen is dan de enige optie die overblijft.
En het is niet dat ik dat weet, zoals ik ook geen weet heb
van vriendschappen. Zeker niet nu vrienden
vreemdelingen worden die zich niet langer vertonen
in dit leven per abuis.
En ik heb me vergist. De kolossale vergissing
van denken te weten en het niet weten.
De enige optie die dan overblijft is de vergissing.
Niet dat het me opvalt
maar het is overal. Overal is de vergissing.
Een leven als een misvatting.
En laat ik me niet vergissen:
ook die levens leven, en moeten geleefd worden.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden