85
De dichter schrijft om het eigen wederkeren
te kunnen laten wederkeren. Meer is het niet. Zoals gedichten
niet meer zijn – of minder – dan stof voor de dichter zelf.
En stof kan geen betekenis hebben.
Stof is namelijk en min of meer
niet meer – of minder – dan een samenraapsel van zand
insectenpoep, virussen, stuifmeel, minuscule vezels kleding en kussen-
slopen, slopende eencelligen, vertrapte broodkruimels, huidschilfers en
microscopisch kleine stukjes plastic.
Niet enkel de dichter bestaat hieruit; er trekt een heel arsenaal
aan onrechtmatigheden door ieders lijf, zodat u zich geheel terecht
kunt afvragen of uw lijf uw lijf wel is.
Dit gedicht gaat hier min of meer over. Toch, laat u niet verleiden
dit gedicht, of willekeurig welk, te lezen. Het gedicht, immers, is stof
voor de dichter en dient dien ten gevolge alleen de dichter.
Niet meer – niet minder –
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.