52
Altijd heb ik dood gewild,
dus normaler dan dat kon het niet zijn.
Tot iemand zei; da’s niet normaal.
Verbaasd stortte mijn wereld in.
De dokter werd erbij gehaald,
en beloofde beterschap, praten en pillen.
Dat dat niet hielp was godsonmogelijk
zoals de dood geen toevluchtsoord kon zijn.
De weg werd zwaar. Zwaarder nog,
het struikelen vaak, vaker, allervaakst.
Het aantal vrienden dat me liefhad
werd drastisch teruggeschroefd.
Toch bleek na veertig jaar
dat ik nog altijd even normaal,
gewoon een patiëntennummer dat haperde
bij de ingang van de gesloten afdeling.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.