Waarschijnlijk
kunnen wolken weinig anders dan voortjagen, dacht ik
terwijl ik naar de jachtige wolkendek tuurde.
Dacht en tuurde, tuurde en dacht.
En ik dacht:
zou er gedacht worden
dat voortjagen een briljante zet is
omdat wolken zo oneindig mooi. En mooier nog
dan dat, waardoor ik ogen uit móét kijken. En ik keek.
Ik keek. Keek om en zag.
En zag hoe niemand omkeek.