38
11 juni 2025
Er lijkt
niets meer te zijn
nu kloeke geraniums
met blozende wangen ook
binnen
gedijen, in een
rozig zelfverzekerde
gloed, die ferme tikken
uitdeelt
alsof afwezigheid
van afwezigheid kan weten.
En rest me nu niets meer dan
dit vacuüm
te zijn, of is dit
wellicht de bedoelde
windstilte in een glas water?
Reacties:
Recente gedichten:
Verlorenschap
8 november 2026
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.