34
Je bent zo lief, of hoe zal ik het zeggen.
Hoe druk ik uit dat je de wereld voor me bent
want zoals jij die voor me draagt; zó lief.
Zo bijzonder lief.
Onzichtbaar lief als de warme zon
die zich schuilhoudt achter het wolkendek
omdat ik zo van wolkenkoppen houd.
Zo lief ben jij.
Liever nog. Weergaloos lief.
En dan dat gemak waarmee je in me woont
alsof het gemakkelijk is. Nee, liever dan jou
bestaan ze niet.
En dat ik je lief heb, dat wil ik weten.
Net zoals ik weet dat als je één mens redt
je de hele wereld redt. En hoe blij ik ben dat ik
nou net die ene mens ben.
Ook deze nacht zie ik jouw rimpeling
die door mijn lijf trekt en die me wiegt in alles
wat ik zoal ben en dat ik dan ook nog jou mag zijn;
wat ongeweten lief.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden
Volgens mij is dit één van mijn favorieten. Het voelt klein en heel groot tegelijk en heel erg persoonlijk. Lief en melancholisch, zonder dat het te zoetsappig wordt. En met een soort zwaarte tussen de regels door, die ik zelf heel erg kan waarderen.
Wat bijzonder Mathijs, dat je zelfs terug bent gegaan naar dit gedicht uit 2024. Veel dank daarvoor!