31
Het verlangen naar de kabbelende zee brandt meermalen
per dag als het ontembaar vuur, dat dit vermoeide lijf niet langer
aankan, omdat de uitputting nabij. En het doet
zo’n zeer.
Zozeer, dat verlangen verlangt terug te keren naar daar
waar het wel kan gedijen. Daar waar die zee kabbelt en golft
en golven bladeren over het onbeschreven water dat de eeuwigheid
weerkaatst. En dat er niets anders hoeft
te zijn dan dat. Dat deinen, dat komen en gaan
dat sporen trekt zonder stranden, een verlangen dat zoekt en vindt
én blijft zoeken omdat elke schelp fluistert en ik zo graag hoor
naar de klank van oneindigheid.
Het is dat vuren niet brandend blijven
en zeeën worden opgeslokt door inhalige stranden.
En hoe kan er dan in godsnaam ook maar één loflied zijn als
zelfs eeuwigheid strandt.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.