27
Dat het leven weinig aaibaar is zegt niets
over het kostelijk toompje dat onpeilbaar diep
in mijn tuin woont; de liefde voor natuur grenst
aan het mijne, samen met mijn toom
begroet ik ochtenden onder luid gekrakeel.
Het is nodig, want ook mijn vrienden kennen
ongemakken. De een is uit de gratie, de ander
heeft obstipatie. Gezamenlijk poetsen we
ons verenkleed, ook als vandaag weer
geen bezoek komt dat ziet hoe geweldig mooi
de natuur grenst aan alles wat we zouden kunnen
zijn en aan alles wat we zouden kunnen
door die natuur die nergens beter
woont dan in deze tuin die ik ben; onpeilbaar diep
en in toom gehouden door dieren. En laat dieren
nou net de leukste mensen zijn.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden