20
Iedereen leek er te moeten zijn, die zondagavond
in het staminee waar we op zondagavonden thuishoorden
omdat zondagen rustig genoeg zijn om te horen
naar elkaars bestaan.
Die zondagavond echter
was alles afleiding – alsof we afgeleid moeten worden –
Bier was te zwaar, gasten waren te hol
– of gold dat voor de anders zo bekende ruimte –
Muziek zweepte, geluid wist geen uitweg meer.
Ramen besloegen hijgerig en onttrokken de wereld uit het bestaan.
Beschonken zaten we achter in de corpulente ruimte
die ditmaal te klein was om ons te herbergen.
Het linoleumblad van het vierkante tafeltje krulde
en deed verwoede pogingen mijn hand vast te plakken.
Het was dat ik dat niet wou. Ik wou hier enkel
– samen met jou en het bestaan –
zelfs als ook volle kroegen teveel vergen. Toen
ik nogmaals opkeek om je hand vast te pakken zag ik
aan je schouders dat je allang verdwenen was.
Bij navraag bleek iedereen verdwenen
als gevolg van dat afleiding van het bestaan
onmogelijk blijkt te kunnen bestaan. Alweer moest ik
de onnozelaar spelen die onbekommerd
onbetaalbare rekeningen betaalt.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.