Hanvoertwoord

20

29 februari 2024

Iedereen leek er te moeten zijn, die zondagavond
in het staminee waar we op zondagavonden thuishoorden
omdat zondagen rustig genoeg zijn om te horen
naar elkaars bestaan.

Die zondagavond echter
was alles afleiding – alsof we afgeleid moeten worden –
Bier was te zwaar, gasten waren te hol
– of gold dat voor de anders zo bekende ruimte –

Muziek zweepte, geluid wist geen uitweg meer.
Ramen besloegen hijgerig en onttrokken de wereld uit het bestaan.
Beschonken zaten we achter in de corpulente ruimte
die ditmaal te klein was om ons te herbergen.

Het linoleumblad van het vierkante tafeltje krulde
en deed verwoede pogingen mijn hand vast te plakken.
Het was dat ik dat niet wou. Ik wou hier enkel
– samen met jou en het bestaan –

zelfs als ook volle kroegen teveel vergen. Toen
ik nogmaals opkeek om je hand vast te pakken zag ik
aan je schouders dat je allang verdwenen was.
Bij navraag bleek iedereen verdwenen

als gevolg van dat afleiding van het bestaan
onmogelijk blijkt te kunnen bestaan. Alweer moest ik
de onnozelaar spelen die onbekommerd
onbetaalbare rekeningen betaalt.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente gedichten:
Verlorenschap
8 november 2026

Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan

Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026

Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.

Lief appverkeer in de vroege ochtend (ook wel poëzie genoemd.)
31 oktober 2026
Scroll naar boven