16
In het kloppend hart van dit huis
kunnen grote kamers te klein zijn nu de ravage,
van nooit weggeweest, om zich heen grijpt. De rillingen
gieren wanneer het bakstenen regent.
Vuil nestelt in wanden,
die nog overeind staan, en gruis zoekt naarstig
naar wat ie nog meer verstoppen kan. En ik luister.
Hoor dan toch hoe de tijd klopt,
bonkt tegen bloedeloze slapen.
In een poging te vluchten trek ik de deken
over mijn afgemat hoofd. Wegen van vluchten zijn me niet
vertrouwd genoeg, toch moet ik voor even niet
de waarheid onder ogen zien. Gedwee sluit ik me aan,
aan die ellenlange rij van mensen, die met gesloten ogen
babbelen over belangrijke zaken
als het weer.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden