Hanvoertwoord

16

16 februari 2024

In het kloppend hart van dit huis
kunnen grote kamers te klein zijn nu de ravage,
van nooit weggeweest, om zich heen grijpt. De rillingen
gieren wanneer het bakstenen regent.

Vuil nestelt in wanden,
die nog overeind staan, en gruis zoekt naarstig
naar wat ie nog meer verstoppen kan. En ik luister.
Hoor dan toch hoe de tijd klopt,

bonkt tegen bloedeloze slapen.
In een poging te vluchten trek ik de deken
over mijn afgemat hoofd. Wegen van vluchten zijn me niet
vertrouwd genoeg, toch moet ik voor even niet

de waarheid onder ogen zien. Gedwee sluit ik me aan,
aan die ellenlange rij van mensen, die met gesloten ogen
babbelen over belangrijke zaken
als het weer.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente gedichten:
Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026

Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.

Lief appverkeer in de vroege ochtend (ook wel poëzie genoemd.)
31 oktober 2026
Een tovenaar te zijn
28 oktober 2026

Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden

Scroll naar boven