150
Een ochtendstond die er is vóór het ontwaken:
vroeger dan vandaag kan het leven niet zijn. En het is hier,
hier in het holst van het leven dat leeft
met een kloppend hart
loop ik de donkere trap af, de dag tegemoet
die zich al wijd geopend heeft, voor dat ik er één keer
om zou vragen. Ik vraag allang niet meer
naar het leven dat zich voor dood houdt,
alsof ik graag zo’n spelletje speel.
Dagen zijn, net als niemand niet, mijn speelkameraden.
En zo slijt ik die dagen in een niemandsland waar het leven
geen zin in heeft. Uitgezonderd vandaag.
Vandaag is het leven vroeger dan de ochtendstond kan zijn.
Met een wakker hart daalt het af naar daar waar het wil zijn;
bij mij. En het is niet zo dat de wereld wakker is,
omdat ik dat ben
en het is niet omdat ik leef, dat een wereld leeft.
Toch kan het niet anders dan dat de wereld wakker is
én leeft; dit leven is te talrijk
om enkel in mij te kunnen
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.