146. Geredigeerd gedicht uit 2023.
Witte zakdoeken, een teveel aan tranen;
bommenwerpers gaan onverschrokken door.
Een luidruchtig spel moet gewonnen worden,
angst voorgoed bezworen.
Grondvesten pruttelen, proesten, brokkelen,
wat maakt het uit; oorlogen zijn er om te voeren.
En ze worden gevoerd door vaders, moeders.
Door elke paplepel die geslikt moet worden.
En niemand die voor geweld is, toch staakt
het staakt het vuren niet, en blijven puinhopen branden.
Wat kan ik anders dan zoeken over deze verwoestingen,
zoeken naar een huis dat het mijne wil zijn.
En ik zoek en zoek. Ik zoek naar het huis
dat het mijne wil zijn. En ik vraag. Ik vraag om het huis
in mijn huis, én ik vraag om eenieder die Zo’n huis
in het mijne wil bouwen.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Opnieuw mooi. Al is dat allicht niet het woord.