139
Hoe noem ik dagen
die dagen zijn; dagen waarop alles
zo simpelweg en zo uiterst bijzonder gewoon is.
Van die dagen zo schaars dat ze zijn verdwenen
in de onderste la van de secretaire, en hoe noem ik
in vredesnaam zo’n dag. Deze dag van vandaag,
waarin duizenden geschiedenissen samenvallen in drie levens
die we gedrieën aanhalen. Onophoudelijk.
Zo’n onophoudelijke dag die willekeurig begint
en waar geen einde aan komt omdat dat niet nodig is.
Niets is nodig in een alledaags leven
waar wortels elkaar ongezien raken.
Och, als ik namen had, ik zou ze noemen.
Ik zou het samenvallen noemen, de vanzelfsprekendheid
van leven. Maar hoe noem ik dat. Waar is het woord
dat vriendschap heet.
Ik hoor een kakofonie
van scanderende woorden naderen,
ik wentel in alle talen. En zwijg me in deze dag
die geen woorden nodig heeft.
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.