Hanvoertwoord

139

17 november 2023

Hoe noem ik dagen
die dagen zijn; dagen waarop alles
zo simpelweg en zo uiterst bijzonder gewoon is.
Van die dagen zo schaars dat ze zijn verdwenen

in de onderste la van de secretaire, en hoe noem ik
in vredesnaam zo’n dag. Deze dag van vandaag,
waarin duizenden geschiedenissen samenvallen in drie levens
die we gedrieën aanhalen. Onophoudelijk.

Zo’n onophoudelijke dag die willekeurig begint
en waar geen einde aan komt omdat dat niet nodig is.
Niets is nodig in een alledaags leven
waar wortels elkaar ongezien raken.

Och, als ik namen had, ik zou ze noemen.
Ik zou het samenvallen noemen, de vanzelfsprekendheid
van leven. Maar hoe noem ik dat. Waar is het woord
dat vriendschap heet.

Ik hoor een kakofonie
van scanderende woorden naderen,
ik wentel in alle talen. En zwijg me in deze dag
die geen woorden nodig heeft.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente gedichten:
Verlorenschap
8 november 2026

Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan

Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026

Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.

Lief appverkeer in de vroege ochtend (ook wel poëzie genoemd.)
31 oktober 2026
Scroll naar boven