138
Ik voel een overvolle verontrusting
in een wereld waarin brandhaarden warmte geven en
achterklep de gistende most is die zoet kolkend
een bestaan vervaagt.
Ik voel de weerzinwekkende jaloezie
van de dwaas die verliest bij een spel als landje pik,
en ik zie hoe het traanvocht stolt van hen
die hun eigen pijn niet willen begrijpen.
En ik voel hoe het ondermaanse vergeven is van wedijver.
Ik zie het bloeden van gevechten, en hoe het huilen
onzichtbaar vergoten wordt nu witte vlaggen
levenloze doeken zijn. Alles voel ik
alles zie ik. En jou te zien lukt niet.
Het lukt niet te kijken naar een pijn veel ouder dan deze pijn.
En ik wil kijken. Kijken naar een leven met een pijn
zó groot dat deze wereld te klein is.
Dat ik wolken zag alsof ik ze zag
en dat ze zo zacht; zacht en zo doorzichtig.
Bijna dan toch.
Bij de ingang rechts
– of zo u wil, bij de uitgang links –
is een complete Billy gereserveerd voor gedichten;
de aanblik van de veelal broze boekjes maakt me gelukkig
De zon is er altijd.
Net als het zoeken naar die zon.
Ook op ‘n prachtige dag als deze
ligt ie zelden op loopafstand.