Kneedgum
Elke dag opnieuw
trek ik mijn stoutste en stevigste
schoenen, en speel ik de opperman
van deze bouwput. En elke dag bouw ik.
Bouwen is nodig
om het paradijs te benaderen
in al die huizen die de mens moet zijn.
Dus ik bouw en bouw.
Ik bouw onafgebroken
om zo’n benadering te maken. En het lukt me.
Het lukt met deze roze stofdoek, met het lappen
van dit zicht, én door uiterste precisie
dit lapje grond te bewerken en alles
te wassen waar huizen zoal om vragen
ook als ik uitgeput en zo. Want ja
die belachelijke moeheid.
Die moeheid die geen enkele moeite doet
zijn overdrevenheid te temperen
of een stap zijwaarts te bewegen,
en daarin is ie als een gast.
De gast die moeiteloos
dit vrijgevige huis bewoont. Ook deze dag
wanneer mijn paradijselijke bouwput alweer
wordt geannexeerd.
Och, die onachtzamen van hart
die dit huis opeisen met een kneedbare vlakgom
die mijn hof en ziel vernielt zodat ik alweer
doodga, vóór iemand me ziet.
(Liever geen bezoek, liever geen bloemen.)
Al plunderend trek ik door de Banlieue
scheld huiden vol, van dikzakken die hetzelfde doen
en molesteer hulpverleners die me in de weg staan
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.