135
Het leven is zo veel
en veel drukker en drukker, en verzandt in de onechtheid
van het van hot naar her. Een hollen dat geen tijd kent
om te kijken naar het leven van druk druk druk.
In de nachten gaat het hollen door.
Tien uur heen. Elf uur terug. Rennen met velen
over bergachtige paden, onbegaanbaar. Dat ik voorop loop
is omdat ik op tijd terug moet zijn.
Doodmoe word ik wakker
in een dag die bij voorbaat verschoten is. Het kleurloze
doet pijn aan mijn ogen die ik sluit voor een ochtenddut.
Terwijl de drukte zich wentelt, die ik poog te ontlopen.
Dit is het grote-wegloop-leven
dat ik deel met Jan en alleman. Want wie wil er stilstaan
bij een schoen die wringt en het lopen onmogelijk maakt.
En zo loop ik voor alles uit, waar dat niet kan.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden