Hanvoertwoord

132

23 oktober 2023

Ik haast me naar begrafenissen van oude tantes,
naar schrale koffietafels van krentenmik met kaas
waar ik me enthousiast vermeng met slappe koffie
en een schier eindeloze rij aan familie.

Dit zijn de spaarzame dagen dat ik familie mag hebben,
dichtbij genoeg om te vergeten dat we niets delen
dan het familie zijn. Een gedeelde nabijheid, zo nabij
dat blindheid niet gezien wordt.

En er zijn dagen waarop dat mag.
Van die dagen waarin we ons enkel hoeven te hullen
in de warmte die familie is. De weldadige gloed
die met dichte ogen liefde predikt.

En niemand die van me houdt
want wie kent mij. Ik moet de vreemdeling zijn
omdat de moeite van het kennen zo groot is
dat we liever blindelings met warmte strooien.

Eenmaal thuis sterf ik mijn doden.
Alles wat ik nog heb raap ik bijeen, en ook al is dat niets,
ik voel een intensiteit en onverschrokkenheid.
En zie hoe een koude leeft.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente gedichten:
Gedicht voor hemelbestormers
7 november 2026

Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.

Lief appverkeer in de vroege ochtend (ook wel poëzie genoemd.)
31 oktober 2026
Een tovenaar te zijn
28 oktober 2026

Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden

Scroll naar boven