132
Ik haast me naar begrafenissen van oude tantes,
naar schrale koffietafels van krentenmik met kaas
waar ik me enthousiast vermeng met slappe koffie
en een schier eindeloze rij aan familie.
Dit zijn de spaarzame dagen dat ik familie mag hebben,
dichtbij genoeg om te vergeten dat we niets delen
dan het familie zijn. Een gedeelde nabijheid, zo nabij
dat blindheid niet gezien wordt.
En er zijn dagen waarop dat mag.
Van die dagen waarin we ons enkel hoeven te hullen
in de warmte die familie is. De weldadige gloed
die met dichte ogen liefde predikt.
En niemand die van me houdt
want wie kent mij. Ik moet de vreemdeling zijn
omdat de moeite van het kennen zo groot is
dat we liever blindelings met warmte strooien.
Eenmaal thuis sterf ik mijn doden.
Alles wat ik nog heb raap ik bijeen, en ook al is dat niets,
ik voel een intensiteit en onverschrokkenheid.
En zie hoe een koude leeft.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden