Hanvoertwoord

13

7 februari 2024

Het is niet eerlijk, zeg je
dat ze zo jong moet sterven. En ik voel
hoe hele volksstammen over mijn rug lopen die ook niet
willen weten van recht en onrecht. En alles huilt.

Dat huilen is niet om welke dood dan ook.
Het is omdat levens wel bestaan en tevens niet leven,
en dat dat zaaien doorgaat. Het zaaien
van één dooie god

voor ons allen en ieder voor zich. En ik kan niet meer,
en nooit meer sterven, want nooit kan het huilen stoppen
nu rechtvaardigheid gestorven is,
zelfs in armen van de jeugd

die geen protestlied meer zingt, en gemakzucht verkiest
boven idealisme. Tranen móéten lopen. Moeten,
door het marcheren van struisvogels.
Zoals deze laatste ademteug

voldoende móét zijn; om te blijven weten wie ik ben;
om het stommetje spelen te verstommen; en om gelogen
onwetendheid naar het land der fabelen
te verwijzen.

Reacties:

Geef hier uw (korte) reactie:

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Berichten worden eerst gecontroleerd op spam alvorens ze voor iedereen zichtbaar zijn.
Uw email adres wordt niet gepubliceerd!

Recente gedichten:
Wolk
13 november 2026

Dat ik wolken zag alsof ik ze zag
en dat ze zo zacht; zacht en zo doorzichtig.
Bijna dan toch.

Boekhandel
12 november 2026

Bij de ingang rechts
– of zo u wil, bij de uitgang links –
is een complete Billy gereserveerd voor gedichten;
de aanblik van de veelal broze boekjes maakt me gelukkig

Ook het herfsttij
10 november 2026

De zon is er altijd.
Net als het zoeken naar die zon.
Ook op ‘n prachtige dag als deze
ligt ie zelden op loopafstand.

Scroll naar boven