13
Het is niet eerlijk, zeg je
dat ze zo jong moet sterven. En ik voel
hoe hele volksstammen over mijn rug lopen die ook niet
willen weten van recht en onrecht. En alles huilt.
Dat huilen is niet om welke dood dan ook.
Het is omdat levens wel bestaan en tevens niet leven,
en dat dat zaaien doorgaat. Het zaaien
van één dooie god
voor ons allen en ieder voor zich. En ik kan niet meer,
en nooit meer sterven, want nooit kan het huilen stoppen
nu rechtvaardigheid gestorven is,
zelfs in armen van de jeugd
die geen protestlied meer zingt, en gemakzucht verkiest
boven idealisme. Tranen móéten lopen. Moeten,
door het marcheren van struisvogels.
Zoals deze laatste ademteug
voldoende móét zijn; om te blijven weten wie ik ben;
om het stommetje spelen te verstommen; en om gelogen
onwetendheid naar het land der fabelen
te verwijzen.
Dat ik wolken zag alsof ik ze zag
en dat ze zo zacht; zacht en zo doorzichtig.
Bijna dan toch.
Bij de ingang rechts
– of zo u wil, bij de uitgang links –
is een complete Billy gereserveerd voor gedichten;
de aanblik van de veelal broze boekjes maakt me gelukkig
De zon is er altijd.
Net als het zoeken naar die zon.
Ook op ‘n prachtige dag als deze
ligt ie zelden op loopafstand.