121
Het leven wil zich maar niet voltooien
en zo mag het klaar zijn.
Geen tijd te verliezen
want het leven mag klaar zijn.
Het mag klaar zijn
met armetierige vriendschappen. Met
loze liefdesverklaringen, het mag klaar zijn.
Klaar met draaikonten en opportunisten,
met handen schudden en vormeloos kijken. Klaar.
Klaar met verwoestende overbodigheden
en vage afspraken die beterschap suggereren. Het is klaar.
Klaar met handje klap en van een hoogste toren blazen.
Zelfs in mooiste woonkamers is achterkamertjespolitiek
niet langer levensvatbaar. Het is gedaan,
gedaan met het bleken van herinneringen.
Het moet gedaan zijn.
Het moet gedaan zijn met het leven. Over en uit. Klaar.
En klaar is klaar. Klaar met vage beloftes over later.
Het móét klaar zijn, en om de dooie dood niet;
ik wacht op later.
Ik schreef over schoonheid,
over lief, zo onwaarschijnlijk lief. Én over mooi.
Een tovenaar te zijn
met de mot in de donkere zware jas
die nog altijd zwiert. Hij zwiert om benen
die door weer en wind hun weg vinden